Wednesday, August 20, 2014

Hindi Tayo Close : Natatagong Hiwaga Sa Kamusta Na – Ok Lang Conversation

(Essay kuno?)


Na-try mo na ‘yong may itatanong ka sa isang tao?  Ahm, sabihin nating medyo personal at tungkol sa inyong dalawa.  Sample:

“Kumain ka na?”
“Oks lang ako, ‘ge lang.”
“Pero kumain ka na?”
“Oks nga lang ako p’re.”

Nakakatanga.  Hindi malaman kung ano ba talagang ibig sabihin ng sagot na Ok Lang.  Na hindi naman talaga tinatanong kung Ok Lang ba siya?  Dalawa lang ang sagot sa tanong na nasa itaas: Oo o Hindi.  Medyo may pagka-neutral at bias ang sagot na Ok Lang, ‘no?

Kapag may exam din ‘yong mga estudyante, may kaunting pagkakahawig ang mga banat, gaya nito:

“Kamusta exam bakla?”

“Sakto lang,”  pero halatang yamot ang mukha at pilit ang ngiti.
“E, ano’ng score mo?” 
“Ok lang nga, sapat lang.” 

Hasel talaga kapag ganito ‘yong sagot sa tanong.  Hindi malaman kung bakit ayaw sabihin ang katotohanan - score.  Pero meron isang tanong na medyo nakakairita sagutin kasi mahirap.  Kung lalabas nga lang ‘tong tanong na ‘to sa board exam malalaman natin na masyadong predictable ang isasagot ng tao, kaya lalabas na parang nagkopyahan sila kahit hindi naman talaga.  Ahm, alam mo ba kung anong tanong ‘yon?  Wait, wait, at wait.  Teka madalas ka bang naka-online, tapos may magpa-pop out sa chat box mo?  Lagi rin bang may load cellphone mo?  Tapos may magti-text sa’yo ng ganito.  Game, ready?  O sige para cool dapat sagutin mo rin ‘tong tanong na ‘to, pero kung hindi mo carry kahit mamaya na lang, babalikan na lang kita, para may grade ka sa recitation. 

“Kamusta/kmusta/mzta/musta/mHuZsTh4ah?”

Oh!  Anong isasagot mo?

Kagaya ng dalawa nating sample na conversation sa itaas, s’yempre napaka-generic ng sagot.  Ok Lang ako.  ‘Di ba?  Subukin mong mag-deny susupalpalin kita.  Biro lang.

Ito na siguro ang tanong na mahirap sagutin.  Una dahil hindi natin kilala nang lubusan ‘yong kausap/ka-chat/ka-text natin kahit sabihin pang friend natin siya sa Social Networking Sites – SNS (e.g. Facebook, Friendster etc) e mag-aatubili pa rin tayong sagutin ang tanong na ‘yon.  Sino ba naman kasi siya para paglaanan ng oras, ni hindi nga kayo masyadong close at siguro baka hindi pa kayo nagkikita in-person, ‘no?
Kahit sabihin pa nating close kayo, medyo hasel pa rin magkuwento.  Kaya ang isasagot mo na lang sa tanong,  OK LANG.  Nakakatamad kasi, sayang oras.

Pagkatapos mo namang bitiwan ang sagot na  nabanggit, awkward naman kung hindi ka mag-i-effort na magbigay ng follow-up question.

“Ikaw kamusta na?”
‘Wag mong kalilimutang idol ka ng kausap mo.  Gagayahin ka niya.
“Ok lang din naman.”

Mapa-chat, text or kahit sa personal ganyan ‘yong linya ‘di ba?  Ngayon para masabing kunyaring concern ka, susundan mo ng ganitong gasgas na tag line.

“Nice, maganda yan, hehe J,”  kung sa text man yan, lagyan mo na lang ng emoticons.  Kung sa personal naman, isang ngiti na labas ngipin (either way puwedeng sarcastic ha).  Tapos awkward moment na naman.  Pero ang totoo wala na kayong pag-uusapan kasi nga hindi kayo close at waste of time, ‘di ba, at d’yan matatapos ang communication niyo.

“Kamusta ka?”
“Oks lang?”
“Kamusta ka?
“Oks lang nga.”
“Isa pa, sasapakin na kita.  Kamusta ka?”
“ . . .”
“Ba’t ayaw mong magsalita?”
“. . .”
“Ba’t bigla kang napayuko?”
“. . .”
“Oh, oh oh. . . anong gagawin mo?”
“. . .”
“Hala!  Ba’t bigla mo akong niyayakap.  Manyakis!  Susuntukin talaga kita!”
“. . .”
“Ay ‘di talaga mapigil oh!”
“. . .”
“Kamusta ule?”
“Antotoo. . .” ayan na, magkukuwento na.  Nakasimangot pa.  “May problema ‘ko”
“Oh! Powtek naman, ano ‘yon?”  Ito na, handa ka na?
“Kasi, ganito blah blah blah etc etc etc ……………………..”
“Ah kaya naman pala.” 
At mahabang kuwento pa.
“Kasi nga blah blah blah etc etc etc ……………………..”
“Oh! Talaga?”
“Oo, kasi blah blah blah etc etc etc ……………………..”  Umiiyak na talaga ‘yong kausap mo.  Hindi na maawat sa pagkukuwento,  gumaganda ‘yong discussion niyo.  E nagkataon na naka-relate ka sa kuwento niya, kaya hindi puwedeng hindi ka rin mag-share, para naman masabi nating concern tayo sa kausap.
“Ako nga rin, alam mo bang ano blah blah blah etc etc etc ……………………..”
“Oh talaga kala ko ako lang may gan’un?”
“Oo peksman, tapos blah blah blah etc etc etc ……………………..”

Hindi mo namamalayang umiiyak ka na rin.  Nagkasundo kayo sa topic, pinag-isa kayo ng inyong problema.  Nag-connect kayo dahil sa pagsagot sa tanong na Kamusta Na?

Kung bakit natin sinasagot na Ok Lang ang tanong na Kamusta Na?  Kasi nga isinasaalang-alang natin ang relasyon sa kausap.  Kung hindi talaga kayo close malamang na hindi ka magkukuwento.  Pero kung close kayo at sumagot pa rin ng Ok Lang ‘yong kausap mo, naku magduda ka na, kaibigan mo ba talaga yan?  Biro lang.

May konsepto din kasi tayong mga Pilipino ng salitang Hiya,  na baka pagtawanan ka ng pagsasabihan mo o kaya baka pagmulan ‘to ng malupit na tsismis na ikasisira ng buhay mo.  Ayaw rin kasi nating makaabala sa ibang tao kaya sapat na sa’ting sarilinin na lang ang problemang ‘to.  Tama?  E nagkataon, nagtampo sa’yo ‘yong kausap mo.  Bakit daw hindi ka nagsasabi.  Madaya ka,  bakit sa kanya sinabi mo sa’kin hindi?  At . . . at, sasabihin niya sa’yo,  Para Ka Namang Others, Nakakainis ka.  Hala yari, nag-away.

Gumanda ang relasyon ninyong dalawa kasi naging matapat kayo sa pagsagot sa tanong na Kamusta Na?  Minsan hindi naman talaga natin kailangan ng solusyon sa problema,  trip lang natin magkuwento, para gumaan ang pakiramdam.  Kung gaano kabigat ang problema, gan’un din siguro kahaba ang kuwento, just imagine.  At ikaw na pinagkuwentuhan, kapag natapos mong pakinggan ang problema na ‘yong kasama/kaibigan/kalandian/ka-chat/ka-text/ka-phone pal.  Ikaw naman ngayon ang magkaka-problema.  Ikaw na kasi ang magdadala ng bigat (ng problema).  Ma-a-annoy at mapa-paranoid ka sa kuwento niya.  Na hanggang sa pag-uwi problema niya ‘yong dala mo.  ‘Di mo nga alam basta nadala ka sa kuwento niya, hindi ka mapakali.  In short pinasa sa’yo ‘yong problema.  At ‘yong kausap mo, ayon nakangiti, kasi kahit paano nahimasmasan.  Gumaan ang pakiramdam, kahit nga wala kang binigay na solusyon, sapat na ‘yong pakikinig.  Sabi nga sa kanta na Pare Ko ng Eraserheads:

“O, pare ko, (O pare ko)
Meron ka bang maipapayo?
Kung wala ay okey lang, (Kung wala ay okey lang)
Kailangan lang (Kailangan lang) ay ang iyong pakikiramay
Andito ka ay ayos na, (Andito ka ay ayos na)”

. . . Ops, tama na, masakit sa tenga ‘yong boses mo.  Biro lang.
O ayan, kapag tatanungin ka ng tropa/kaibigan/kababata/jowa/classmate/officemate/relatives mo tungkol sa buhay mo o kaya Kamusta ka, bakit hindi mo subuking maging matapat sa sagot.  At take note lalo pang lalalim ang samahan ninyong dalawa.  O ‘di ba?
Balik ule tayo d’un sa tanong ko sayo kanina, pero this time dadagdagan ko.  Game?
Ahm, about dito sa binasa mo,  Kamusta?

Kuwentong Ano (Part two)

May kuwento akong gusto kong sabihin.  Kaso nga lang hindi ko alam kung paano ang ending. Kasaysayang bitin at hindi tapos. Simulang walang wakas. Pangyayaring hindi maayos ang tagpo. Basta, kuwento ‘to ng kung ano lang.



Gan’un Pala ‘Yon


Sir si . . .
Mula nang mawala si daddy, napilitan akong lumipat sa public elementary school.  Medyo nakakahiya nga lang kapag tinatanong ako ng mga tao sa condo kung saan na ako nag-aaral, hindi ko masabi ang totoo.  At saka nabalitaan din kasi nila ang pagkawala ni daddy, kaya siguro na-bother sila sa buhay namin ni mommy. 

Syempre pagkalipat ko, sobrang na-culture shock ako. Hindi ko alam ang gagawin sa kanilang lugar.  Nakakataranta.  Andaming tao, over-populated na ‘yong section namin.  Ang init ng room, mapanget ‘yong upuan.  Kahoy na napaglumaan na ng ilang estudyanteng naka-graduate na ‘ata ngayon sa college.  Tapos ansama pa ng puwesto ko, katabi pa ng basurahan.  Sa may gilid, ‘yong malapit sa may bintana.  Kaya minsan kapag umuulan at hindi ko marinig ang boses ng mga teacher, e napapa-senti ako nangwala sa oras.  Nakakalimutan ko ang amoy na basurahan.  Naalala ko ‘yong mga moment na kasama pa namin si daddy ni mommy. N’ung hindi ko pa nakikita ‘yong itsura niya sa ospital habang maraming nakasaksak na kung ano-anong tubo sa parte ng katawan niya.  ‘Yong, parang hirap na hirap na siyang makahinga, tapos n’ung nakita niya ako, para siyang napangiti.  Oo, niyakap pa nga ako n’un ni daddy n’ung mga last day na niya sa earth. Nakakalungkot, pero hindi ko pa alam kung ano ba ang epekto n’un.  Ahm, siguro wala na kasing bibili ng mga gusto ko.  Wala na rin kasama si mommy sa kuwarto kapag matutulog.  Hindi ko talaga alam kung ano bang epekto.  Bata pa naman daw ako sabi ng mga tita ko, saka ko raw maiintindihan ang lahat kapag nasa tamang edad na. 

Sir si Jaime . . .
Kuwento ako nang kuwento hindi pa pala ako nagpapakilala.  Ako si Jaime. Half Pinoy at half British, pero mas sanay akong magsalita ng tagalog kaysa english.  Paano, ‘yon kasi ang lenggwahe ni daddy.  Si mommy naman marunong din mag-ingles pero syempre mas gamay niya ang tagalog.

N’ung nasa private school ako, normal d’un ang mga half breed na tao.  May mga classmate akong half japanesse at half pinoy, half ganito at ganyan.  Kaya wala kaso kung mukha man akong bumbay sa paningin nila.  Makapal kasi ang kilay ko, nakuha ko kay daddy, kay mommy naman ang natural kong puti. Mukha tuloy akong meztisong hilaw nito. 

Kaya nga n’ung nalipat ako sa public school e parang nagugulat ang mga classmateko.   Dumating sa point na pinagtitinginan ako n’ung first day.  Ang cool daw, tinatanong nila ako kung marunong daw ba akong mag-tagalog.  Oo ang sagot ko.  Bakit daw sa public school ako nag-aral.  At mga tanong na parang pang job-interviewang galawan, etc . . .

Kalako nga dati e nakakatakot ang mga taga-public school, iniisip ko na bakai-bully nila ako kasi nga hindi ko ‘to homecourt.  Pero mali, super bait nila, nakapa-generous.  Na minsan parang binibigyan nila ako ng special treatment. Nakakahiya lang talaga minsan. Kung ikukumpara naman ang mga estudyante, ampapayat at ang liliit nila,kasi sa dati kong pinasukan, ‘yong height kong matangkad dito e normal lang d’un.  Samantalang dito parang ako na ang pinakamatangkad at pinakamalaki. 

Nakakatuwa rin na minsan, kung ano ang dala kong gamit e biglang magsisigaya ang mgaclassmate ko.  Parang ako ang basehan ng pagiging uso.  N’ung bumili ako ng mamahaling lapis, ‘yong may filler, kinabukasan nagsigaya ang mga classmate ko.  N’ung dinala ko ‘yong pencil case kong may tatlong compartment, nagsigaya rin. Nga lang hindi sila nakakita n’ung kagaya ng sa’kin.

Sir si Jaime at Winston . . .
Dito ko nakilala si Winston.  Makulet siya.  Kengkoy at may pagka-jologs.  Panigurado nga ako, kung wala siya sa section namin baka sobrang tahimik nito na parang nasa simbahan.  Siya ‘yong equalizer namin.  Taga balanse kapag matimik at maingay.  Siya ang nagbibigay kulay dito sa 5 –Einstein.  Minsan kapag wala kaming assingnment sa math, dumidiskarte si loko para hindi kami mabokya at mapalo sa kamay ni ma’am perfectionist. 

Sa binga ng mga classmate ko, hinahapit lang daw ako ni winston kaya dumidikitsa’kin.  Nambuburaot ng pagkain,patay-gutom daw siya.  Syempre na-offend ako, gusto kong hamunin ng suntukan at ipagtanggol si winston.  Paano, ‘di naman kasi nila kilala angtao.  Sarap nilang kurutin sasingit. 
May mga bagay akong natutuhan kay winston, na tingin kong hindi ko matututuhan salibro o sa teacher namin.  Marunong siyang makisama, n’ung one time na dinala ko siya sa may condo namin e sobrang galang niya.  Nagulat nga ako, kasi sa school sobrang bastos neto at walang modo. Gusto ko siyang sapakin, para kasing hindi ako naniniwala sa kilos niya.  Pagkauwi nga niya, nag-comment agad si mommy, na hindi raw ako nagkamali ng kinaibigan.  Cool naman daw si winston.  At mabaet.

Para nga raw kwits kami, ako naman ang pumunta sa kanila.  Lima pala silang magkakapatid.  Si winston ang nasa gitna.  ‘Yong panganay nila may asawa na, ‘yong sinundan kasama daw ng erpat niya sa construction.  Tapos siya, tapos ‘yong sunod sa kanya grade2, tapos ang bunso ‘yong 1 year old nilang baby. 

Medyo kakaiba nga ang buhay nila kung ikukumpara sa’min na nasa condo.  Kapag bandang ala singko na, ito na ang signal para sa ermat nila na umalis at pumunta sa hi-way.  Kasama ang bunso, pati ang grade 2 na bata e tatambay sila ‘dun.  Kapag naka-stop angmga sasakyan ito na ang pagkakataon para pagtinda ng sampaguita na ewan kung saan nila in-order.  Syempre nakikisama rin daw si winston.  Siya naman ‘yong pumupunta sa mga jeep, may dalang sobre na may nakasulat na:

aTe/KoYa:
            kOntiNg tULonG LaNg Po, 
        PangkaenLaNg Po.  
                          SaLaMat Po.

May mga pagkakataon daw na matumal at may pagkakataon na sagana.  Naastigan talaga ako sa kuwento ng buhay nila winston,  kasi ako mukhang hindi ko pa kayang gawin ‘yong mga ‘yon.  Kaya nga ayaw kong nakakarinig ng kung ano-anong negatibo galing sa mga classmate ko tungkol kay winston.  Kasi di naman nilakilala ‘yong tao.

Sir sir Jaime at Winston oh . .
Sibika at Kultura ang subject namin n’un. Nagkataon na nabo-boring kami ni winston makinig kay kay sir.  Mahina na kasi ang boses, ‘yong nasa harap niya lang ang nakakarinig.  Kaya nagkuwentuhan kami ng kung ano-ano lang. Matindi pala talaga ‘yong kaibigan ko, kasi napanuod niya na pala ‘yongbold na dragonball.  Natatawa ako kungpaano niya dini-describe ‘yong ginawa nia goku sa isang member ng sailarmoon.  Napapanuod niya lang naman daw‘yon sa kaibigan niyang adik sa mga bold. Kaya nga raw pagktapos nilang manuod, tinitigasan daw talaga sila.  Tapos kanya-kanyang uwi na.  Si winston daw diretso sa c.r. nila.  D’un daw ibubuhos ang galit ng puson.  Nagtaka lang ako kung ano ‘yong tinutukoy niya.  Pakiramdam tuloy niya e nakaka-offend ‘yong kuwento niya. Nag-sorry siya.  Sabi ko, wala naman problema, hindi ko lang talaga alam kung ano ‘yong tinatawag na jakol.  Bigla siyang napangiti.  Tuturuan niya daw ako, pero bago daw ‘yon ikukuwento niya pa daw ‘yong napanuod niyang mga bold, para daw tigasan ako.  Para raw kapag ijajakol na e hindi na mahirap.

N’ung napansin ni winston na parang na-a-amazed na ako sa mga kuwento niya, d’un niya na tinuro ‘yong proper way ng pagjajakol. Buti na lang nga at nasa dulo kami, malapit sa bintana.  Hindi halata ang ginagawa. 

Hinawakan niya ‘yong titi ko.  Antigas na daw.  Tapos pinisil, parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ko.  Ansarap pala.  Pinasok niya ‘yong kamay niya sa short ko.  Pinisil uli.  Tinaas-baba. Minura niya ako, tangenamowagkangmaingay.  Napapangiwi na ako sa isang part d’un naparang masakit.  Naiipit kasi titiko.  Bumulong ulit siya.  Alam mo na gagawin mo?  Tumango ako. Hawakan mo naman ‘yong titi ko para kwits.  Ginawa ko. Medyo kinakabahan sa una.  Di ko alam ang gagawin.  Tuturuan naman daw niya ako.  Binuksan ko ‘yong zipper ng short niya.  Ginawa kung ano ang ginawasa’kin.  Ganito ba?  Tanong ko. Tumango lang.  Bag namin ang aming pang-cover para hindi makita ng iba kong classmate ‘yong kababalaghan.  Nagjajakulan kami ni winston.  Alalahanin mo ‘yong mga kin’wento ko sa’yo kanina.  Naalala ko sila sailor moon atgoku.  Nasa gitna na kami ng kasiyahan,sobrang tigas na rin ‘ata ng titi ko, kasi ramdam ko na rin ‘yong kay winston.  Biglang nagtaas ng kamay ‘yongclassmate naming babae na nasa harap namin.

Sir sir Jaime at Winston oh,naghahawakan ng ano. . .

(Pasensya na sa typo) Rak na itu

Thursday, July 17, 2014

Kuwentong Ano

(Maikling kuwento)


May kuwento akong gusto kong sabihin.  Kaso nga lang hindi ko alam kung paano ang ending.  Kasaysayang bitin at hindi tapos.  Simulang walang wakas.  Pangyayaring hindi maayos ang tagpo.  Basta, kuwento ‘to ng kung ano lang.

SCORE
Grade 5 ‘ata ako n’un.  Nasa abroad si erpat sa may Saudi, kaya sagana ako sa mga luho kong laruan.  Nga lang hindi ako binibigyan ni ermat ng pera.  Kasi nga daw baka kung saan ko pa gamitin.  Mas maganda raw na siya na lang ang bibili ng gusto at pangangailangan ko.  Kapag pumapasok nga ako sa school e wala talagang perang binibigay sa’kin.  Pero sagana ako sa baong pagkain.  Baka raw kase gamitin ko ‘yong pera sa pagbili ng gagamba o kaya tumaya sa bunutan parang manalo ng sisiw na may iba’t ibang kulay.  In short mahigpit sa pagwawaldas ng pera si ermat.  Alam niya raw kasi kung gaano kahirap kumita ng pera.  At dahil lagi akong walang dalang pera since grade 1, malamang sa malamang e hindi ako nag-iingay kapag walang teacher, kasi baka malista ako sa noisy, mahirap nang magkaroon ng bakod ang pangalan habang nakasulat sa black board – nakakahiya kay crush.

Nagkataon trending n’ung era na ‘yon ang Playstation One (PS1).  Kaya peer pressure kapag hindi ka pa naka-experience nito.  Kasi hindi ka makaka-relate sa kuwentuhan.  Kung ano ang maganda’t usong laro, paano ang combo ni ganito?  Paano palabasin ‘yong secret na ganito, etc . . .

Hindi alam ni ermat, na ang spoiled bratt unico hiyo niya ay may ginagawang kalokohan kapag sasapit ang alas sais ng hapon.  Tatawagin ko ang kababatang si bokbok luga, siya talaga ‘yong full time at regular sa gawaing ‘to.  Kumbaga ako ‘yong trainee niya at siya ang boss ko. 

Tapos pupunta kami sa mga bahay-bahay sa looban, ‘yong malayo sa block namin.  Kasi mahirap nang makita ni ermat baka mapalo’t magulpi gamit ang hanger at sinturon, illegal kasi ‘tong pagsama ko kay luga. 
Sunod, iisa-isahin namin kung may basura ba silang ipapatapon? Ang mahirap nito, meron din kasing mga batang [1]tagatapon, may kakumpetensiya kami.  ‘Yong iba nga suke na.  Pero wala naman silang panama kay luga, kasi siya ‘yong pinakasikat at pinakamalakas na tagatapon sa looban. 

At pagnakolekta na namin ‘yong mga basura, ilalagay naman namin ‘to sa karitong gawa sa ni-recycle na kahoy at ninakaw na bering sa talyer.  Para isang puntahan na lang sa tapunan.  Tapos babalik ule kami sa mga bahay na nagpatapon para kunin ‘yong bayad (depende sa bigat at baho ng basura ang presyo, at depende rin kung kuripot ang tao).

Malaking bagay na kapag naka-P30 kami.  Ibig sabihin may susobra para sa personal naming luho.
Bago kami pumunta sa pinakamisyon namin, mga quarter to 8pm.  Ibabalik muna ni luga ‘yong kariton namin sa bahay nila.  Di kasi puwede sa’min at magkakaroon ng idea si ermat.

Kapag ayos na ang lahat, magpapabilisan kaming tumakbo papunta sa [2]computer-an.  Swerte kapag may bakante.  Minsan kasi open-time ‘yong mga player.  Kaya kapag alam naming alanganin nang makapaglaro, naghahanap na kami ng ibang computer-an, para hindi kami masyadong gabihin at nang hindi mabanatan (ng mga gangster).

Pagpunta namin sa lugar.  Puno, Friday kasi kaya happy-happy ang mga player, walang pasok kinabukasan.  Napilitan talaga kaming maghanap ng iba.  Dumayo pa kami sa ibang block para lang makapaglaro.  Iwas angas din, ‘di puwedeng maglakad na taas ang noo.  Bawal magkupal kapag hindi mo teritoryo.

D’un kami nakahanap sa likod school namin.  1 kilometro mula sa block namin.  Nagulat nga ako kay luga kasi may alam pala siyang lugar na ganito.  E hindi naman siya nag-aaral, tinalo pa ako.

Pagpasok namin, walang naglalaro, as in solo namin.  Oh ‘di ba, sabi ko sa’yo meron dito.  Pagyayabang ni luga.  Umupo kami.  Meron limang malalaking T.V. at limang malalaking PS1.  Tinanong kami n’ung lalaking nagbabantay na parang hawig at astang John Lapus.  Ano lalaruin niyo?  MetalSlag na lang, tanong ko kay luga.  ‘Wag ‘yon panget ‘yon. Nakakasawa.  Marbel bersus Kapkom?  Ayoko, Krashbandikot, ‘yong karera?  Hanggang sa napagkasunduan naming 1945 na lang ang laruin.

Nang isalang na ang cd, medyo nag-hung.  Tinawag namin ‘yong bantay.  Pinatay at kinuha ang cd, pinunasan gamit ang suot na green na t-shirt.  Sinalang ule, may kinalikot sa likod ng PS1.  Umalis.  Nag-hung ule.  Tinawag ang bantay.  Inayos. Repeat 3 times.  May mga dumating na player.  May dumating pa hanggang sa napuno na ang computer-an.  Malapit nang mag-9:30 PM hindi pa rin kami nakakapagsimula.  Kinakabahan na ako, baka mabanatan kami pag-uwi at baka magulpit ni ermat pagkauwi ko sa bahay mamaya.  Natapos na ang mga player.  Wala pa rin kaming nalalaro.  Hanggang sa kami na lang ni luga ang naiwan.  Nasa kaliwa ko si luga, siya ang player 1.  Tumabi sa’kin ‘yong bantay na kamukha ni John Lapus, nasa may kanan ko siya.  Ba’t gan’un ayaw gumana,  pagtataka ng bantay.  Nagtinginan kami ni luga.  Matagal pa ba kuya,  tanong ko.  Nagkibit balikat.  Pumunta sa lagayan ng PS1, may kinalikot sa likod.  Tumabi ule sa’kin.  Kinuha ang hawak kong joy stick (nagtaka ako, dapat ‘yong sa player one ‘yong kinuha niya).  Ba’t kaya gan’un, di pa kayo nakakalaro ‘no?  Tumango kaming dawala ni luga.  Napa-tsk ang bantay.  Napabuntong hininga naman ako.  Nilagay niya ang joy stick sa hita ko at hindi niya inaalis ang kamay niya.  Kinabahan ako.  Napatingin ako kay luga,  patay-malisya si gago.  Naramdaman ko ‘yong kapag may naglilista ng noisy sa school kapag wala si ma’am.  Literal na hindi ako kumikibo.  Napunta ang joystick malapit sa ano ko.  Simple niyang kinapa ang joystick ko.  Pinagpawisan ako ng malamig.  naghahabulan ang mga daga sa dibdib ko.  Tinignan ko ule si luga, sa ibang direksyon nakatingin.  Potangenaneto, sa isip ko.  Binenta ‘ata ako.  Unti-unting pinasok ni John Lapus bakla ang kanan niyang kamay sa short ko.  Pinasok din sa brief ko.  Binitawan niya na ang joystick ng PS1.  Pinipisil-pisil niya ang joystick ko.  Hanggang sa ito na ‘yong nilalaro niya.  Nanginginig na ako sa sobrang kaba.  May vibration na sa’king hita.  Nakaramdam ako ng takot, takot kapag dumadating ‘yong masunget naming teacher sa Math, na siya ring adviser namin.  Naalala ko bigla ‘yong mukha ng crush ko.  Nakangiti.  Bigla akong tumayo. Na siyang mabilis na pag-alis ng kamay ni John Lapus bakla.  Kinotongan ko si bokbok luga.  Tara, lipat na lang tayo.  Nauna pa sa’kin sa paglabas si gago.  Sabay kaming tumakbo palayo.  Habang nakaumbok ang aking ano. 

…itutuloy


                                                     


[1] Tawag sa nagbabahay-bahay para magtapon ng basura na may kapalit na pera.

[2] Lugar ng  gamers ng Playstation One (PS1)

Monday, May 12, 2014

Happy Graduation

(Maikling Kuwento)


Naalala mo nang grumadweyt ka sa college?  Kabi-kabila ‘yong yaya sa’yo ng inuman ng mga classmate mo.  Tumanggi ka lang, hindi dahil busy ka, wala ka lang talagang pang-ambag, na kahit ang totoo, wala ka naman daw gagastusin kahit piso.  Nagtampo sila sa’yo pero wala naman epekto ‘yon.  Pinagmamalaki ka ng ermat at erpat mo dahil nakapagtapos ka na.  Ikaw na nga lang ‘yong nahihiya kasi baka nga naman mag-expect ‘yong mga tao, lalo’t sa inyong lugar bibihira ang nakakapagtapos sa high school. 

Ito na! Sabi mo sa ‘yong sarili.  Natapos na ang 14 taon mong paghihirap.  Sa pagmi-memorize ng lectures.  Sa pagbabayad ng mga bayaring hindi mo naman talaga alam kung saan napupunta, basta ang alam mo kailangan ‘yon kasi kung hindi ibabagsak ka ng teacher mo.  Lagi’t lagi rin butas ang bulsa mo sa walang sawang photocopy na pinapagawa sa inyo.  Hindi mo na rin makikita ‘yong mga terror mong propesor na bukod sa hindi na nga nagtuturo, mababa pa magbigay ng grade.  Wala ka nang kailangan suyuing tao.  Malaya ka na sa kamay nila.  Ito na.

Sunod mong gagawin ngayon ang maghanap ng mapapasukan.  Malakas ang kompiyansa mo sa sarili, kasi nga’y dala-dala mo ang iyong karangalan sa buhay – ang edukasyon, na laging sinasabi sa’yo ng magulang mo noong bata ka.  Anak, ayan lang ang maipapamana namin sa’yo.

Nagrenta ka sa computer shop.  Inayos mo ang iyong resume.  Inilagay ang mga seminar na dinaluhan.  Pati na rin ang awards na nakuha noong nag-aaral ka.  Umabot ng 5 pahina ang gawa mo.  P’wede na ‘to, sabi mo nang matapos.  Naubos ang isang oras sa paggawa nito.  Nakalimutan mong maghahanap ka pa pala ng trabaho sa internet.  Nag-extend ka ng isang oras pa.  Hanap. Alt+tab Facebook.  Alt+tab Youtube.  Hanap ulit.  Alt+tab Facebook, walang bagong notification.  Alt+tab Youtube, reply ng kantang pinapakinggan mo. Hanap.  Pasa.  Pasa.  Pasa.  Tapos na ulit ang isang oras.  Uuwi ka na dala ang isang kopya ng iyong resume.  Ipapa-xerox ko na lang ‘to, naisip mo.  Para tipid, ayos lang naman ‘ata na magpasa ng black and white.  Wala ka rin sapat ma pera para sa colored.

Kinabukasan.  Gumising ka ng maaga, balak mong mag-apply ulit – walk in.  Naligo kang nakangiti, sabik sa unang araw na personal kang magpapasa ng resume.  Kumakanta ka pa.  pagkatapos mong maligo, nabihis ka.  Naka-polo na kulay light blue.  Itim na slacks at ang black shoes na ginamit mo noong araw ng graduation.  Sabik din pati ang iyong magulang.  Tsinismiss agad ng iyong ermat ang gagawin mo, kaya nang naglalakad ka na sa inyo kinantiyawan ka ng mga tao.  Saan daw ang JS?  May ibang nagsabing Goodluck daw at magpainom kapag natanggap ka na.  Nakangiti kang humaharap sa kanila habang hawak ang isang long brown envelope na naglalaman ng iyong pagkatao – Resume at TOR.

Nag-abang ka ng jeep na masasakyan, planado na sa utak mo kung saan ka mag-a-apply ng trabaho.  Hindi nasisira ng usok ng sasakyan ang iyong ngiti.  Nakita mo ang jeep na dapat mong sakyan, pumara ka, huminto sa harap mo.  Sumakay.  Sa loob ng jeep nakangiti ka pa rin kahit tagaktak na ang pawis mo sa noo at katawan.  Ginamit mong pamaypay ang dala mong brown envelope.  Hindi nagbabago ang ngiti mo.  Hanggang sa malapit ka sa iyong pupuntahan, pumara ka. Bumaba. Nakangiti pa rin.  Pumunta ka sa lugar na puro xerox ang ginagawa.  Nagtanong kung magkano ang kopya ng bawat isa. c65, sabi ng lalaking nagbabantay.  Ibinigay mo ang laman ng iyong envelope.  10 kopya sabi mo.  Nang matapos, sa sakayan ka na ng jeep pumunta.  Mapansin mong medyo masakit na sa balat ang tama ng sikat ng araw, kailangan ko nang magmadali, bulong mo sa sarili.  Sumakay ka ng jeep, pupunta sa dapat mong puntahan.  Pasa ng resume.  Sakay ulit ng jeep.  Pasa.  Sakay ng jeep.  Pasa hanggang sa naubos ang 10 kopya ng iyong pagkatao.  Lahat ng ito’y sa guard mo ibinigay.  Tatawagan ka na lang namin, ‘yon ang common na sagot na natanggap mo sa kanila.

Sa bahay na lang ako magtatanghalian, naisip mo.  Tutal maaga ko naman nagawa ‘yong misyon ko.  Umuwi ka sa inyo, ibinalita ang nangyari sa iyong magulang.  Kaya hindi pa natatapos ang araw, sikat ka na naman sa inyong lugar, ang ermat mo na naman ang may kagagawan ng pagpapakalat ng balita – na puro dagdag-bawas.

Tatlong araw kang tumambay sa inyong bahay.  Wala ka nang pera para gawin ulit ang misyong pamumudmod ng iyong pagkatao.  May nag-text sa iyo.  Pinapapunta ka sa kanilang kompanya.  Maaalala mong nagpasa ka nga pala sa kanilang kompanya.  Ibinalita mo na naman ang nangyari.  At naisip mong ito ang dapat na ipagmayabang sa inyong kapit-bahay. Nangutang ang ermat mo ng iyong pamasahe.  Double raw ang kapalit kapag babayaran, pagmamayabang ng nito sa inutangan. At dali-dali kang kumilos para puntahan ito. 

Nakangiti kang dumating sa kompanya kahit tirik ang araw nang ikaw ay umalis sa inyong bahay.  1PM pa raw ang resume, sabi sa’yo ng guard.  Kaya inubos mo ang oras sa pagtanga sa harap ng kumpanya habang pinapanuod mo ang pagpasok-paglabas ng mga empleyado’t empleyadang magaganda ang kasuotan.  Nangarap na, nag-isip, nasabi mong magiging kagaya ka rin nila kapag naka-usap mo ang boss.  Nang malapit nang sumapit ang oras, sinenyasan ka na ng guard na maghanda sa pagpasok.  Itinuro sa iyo kung saan ka pupunta.  Kung sinong hahanapin at kakausapin mo.  Inayos mo ang iyong damit.  Nagpunas ng pawis.  Para makasiguradong presentable ang iyong itsura, sa C.R. ka dumiretso para manalamin at malaman ang tamang posturang gagawin. 

Have a seat, paanyaya sa iyo ng boss habang hawak ang iyong resume.  Malamig sa loob ng kanyang office.  Pang-mayaman, naisip mo.  Umupo ka, tinanong ka niya ng kung anu-ano.  Sumagot ka.  Tanong ulit.  Sagot.  Hanggang sa dumating sa punto na tanggap ka na at kabilang ka na sa kanilang kumpanya.  Sobrang saya mo, binati ka pa ni boss, Congratulations.  Bumalik ka na lang daw sa ganitong petsa para magsimula, enjoy-in mo lang daw muna ang bakasyon.
 
Tapos na ang dapat ninyong pag-usapan.  Kinamayan ka niya.  Lumabas ka ng kuwarto nang nakangiti.  Nang palabas ka na sa building, nagpaalam ka pa sa guard.  Nagpasalamat nang nakangiti.
Umuwi ka sa inyo at ibinalita ang nangyari, nagkataon na kagagaling lang ng iyong erpat sa trabaho.  Nakakawala raw ng pagod ang iyong sinabi.  Ang ermat mo naman hindi magkandaugaga, napasigaw at talon.  OA sabi mo.  Kumalat agad sa inyong lugar ang nangyari sa iyo.

Kinokontak ka ng ibang kumpanyang pinagpasahan mo ng resume.  Pero wala kang feed back sa kanila.  Meron na ako, sorry, simple mong sagot kapag nababasa ang kanilang text. Hanggang sa isang araw na lang at simula na ng iyong trabaho.  Ilang linggo ka ring nakatunganga sa inyong bahay, kaya’t sabik kang umalis.  Pinagmalaki ka na naman ng iyong magulang sa kapit-bahay. 

Nang magising ka kinabukasan, medyo masakit ang mata mo, hindi ka nakatulog nang maayos ng gabi dahil sa sobrang napapabik.  Pero hindi mo alintana ‘yon.  Masigla kang bumangon.  Naligo, nagbihis at kumain.  Mas sikat ka ngayong araw na ito sa iyong mga kapit-bahay.  Mas malakas ang kantiyaw at asaran.  Ang galing-galing mo naman.  Suwerte ng magulang mo sa’yo.  Libre ‘tol ha sa unang suweldo.  Alam na tropa . . . etc.  Nakangiti ka sa lahat ng bumabati sa iyo. Ayaw mong masira ang iyong sobrang gandang araw mo.
Dumating ka sa kumpanya.  Binati mo ang guard.  Pumunta sa boss na iyong nakausap noong nakaraang punta mo dito.  Nakangiti kang bumati habang papasok sa kanyang office.  Nagtataka ka, nagtatanong.  Bakit parang hindi siya masaya na makita ako?  Pinaupo ka ni boss, hawak ulit ang iyong resume.  Masama ang kutob mo.  Hindi siya nakangiti, parang may masamang balita.  Pero nananatili pa rin ang postura mo.

I’m sorry mister dela cruz.  But we got some trouble about your application. Blah… blah… blah… etc… etc… etc… ?!@#^&*$! .  Hindi makatingin sa iyo si boss habang nagsasalita, parang may hinahanap sa bawat pahina ng iyong resume.  Napalunok ka ng laway.  Napapailing ng wala sa oras.  Kinabahan.  Nilibot mo ang iyong paningin sa paligid.  Hindi mo na naiintindihan ang sinabi sa iyo ni boss, ang tanda mo lang ay hindi ka tanggap sa kanilang kumpanya.  Sorry mister dela cruz.  Sabay balik sa iyo ng resume.  Maasim iyong ngiti nang abutin mo ang papel.  Tinapik ka niya sa balikat.  Lugmok kang lumabas sa kanyang office.  Wala ka na ring gana na batiin ang guard.  Tinanong ka pa niya kung anong balita.  Umiling ka lang.  Tinawag ka niya.  Sir!  Napalingon ka sa kanya.  Sinenyasan kang lumapit.  Inilapit niya ang kanyang bibig sa iyong tenga.  Sir, sa’tin lang ha.  Bulong sa iyo.  Alam ko po ang nangyari.  Nagtaka ka.  Nagkaroon ka ng interes na pakinggan ang kanyang sasabihin.  Sir, ang totoo, wala pong problema sa inyo.  Nagkataon lang na iyong pamangkin ni boss ang pinalit sa posisyon mo.  Wala tayong magagawa d’un, boss ‘yon e.  Nakakuyom ang iyong kamao, naaalala ang sinabi ni boss kanina nang nag-usap kayo.  Nabuo sa isip mo ang imahe ng iyong magulang nang nakangiti at masaya para sa iyo.  Pero lahat ng iyon nawasak.  Nanghihinayang ka rin sa mga kumpanyang kumontak sa iyo dati, na kung alam mo lang sana pumunta ka pa rin.  ‘Wag kang maingay sir, may tropa kasi ako sa HR department kaya alam ko ‘yon.  Kahit naman daw sila ayaw nilang tanggapin ‘yong pumalit sa’yo.  Kasi hindi pa graduate ng college.  Napapapikit ka sa katotohanan.  Napailing.  Ayaw mo nang marinig ang buong kuwento.  Nagpasalamat ka na lang sa guard.  Malungkot ang kanyang pagbati sa iyo, halatang nakikisimpatya sa pangyayari.  Sige sir, salamat po.  Kumaway ka sa kanya.  Pasensya na sir, gan’un talaga ang buhay e.  Tumango ka lang sa kanyang sinabi.  Naglakad ka papalayo sa building habang hawak ang iyong resume.  Tinitignan mo ang iyong nakangiting picture na parang nang-aasar sa iyong sinapit.  Pinitik mo, nagkaroon ng konting lukot.  Dinuro mo ito na parang sinisermunan, bwakananginaka marami ka pang hindi alam sa mundo. 

Wednesday, April 23, 2014

First Date


(Dagli)


Pagkatapos naming magsimba,  dinala ko siya sa SM Megamall, syempre doon sa makakapili siya ng iba’t ibang luto at putahe – sa Foodcourt.  Si Eve nga pala ‘yong tinutukoy ko, chubby na maputi.  Kita pa naman iyong leeg, hanggang balikat ko.  Huwag ka nang lumayo kay Aiza Seguerra, medyo ganoon ang itsura niya, pero syempre babae itong kasama ko.  Siya rin iyong una kong nililigawan ngayong highschool.  At ito ‘yong firtst date ever ko sa buhay.  Naka-T-shirt lang siya na kulay yellow at may drawing na tweety bird.  Pants at Doll shoes.  At hikaw na parang bulaklak ang itsura sa kanyang dalawang tenga.  Naka-suot ng head ban.  At ako naman, tamang plain na white T-shirt lang, itim na pants at chuck taylor na nabili sa Divisoria, CAT officer kasi, kaya sanay ako sa ganitong pormahan.

Naghanap kami ng bakanteng puwesto.

Ano gusto mong kainin? Tanong ko sa kanya.  Alam ko naman kasi mahihiya rin magturo ito kaya malakas ang loob kong magyaya.  First date niya rin kasi ito, at ramdam kong magkakahiyaan sa una. 

Nakangiti lang lang siya, nahihiyang ibuka ang bibig.  Tinaas ang dalawang kilay, ngumiti at umiling.  Ok lang ako, sabi niya.

Magkaharap kami, kahit walang pagkain sa lamesa.  Wala man kandilang may sindi, pakiramdam ko ito na iyong pinaka-romantic na oras sa buhay ko.  Natutukso nga akong hawakan iyong kamay niya, kaso baka magalit kasi nga first date, baka biglang mag-walk out at hindi na ako pansinin – busted.

Sige na. Pumili ka na. Anong gusto mong kainin?  Tanong ko ulit.  Nilibot ko ng tingin ang buong food court.  Akong bahala, ako magbabayad, ‘wag ka nang mahiya.  Ako naman nagyaya nito.  Sige na, please.  Nagpapaamo ang mukha ko na parang nagmamakaawang pumili na siya ng stall na kakainan at pagkaing trip.

Ayaw pa rin, at ito talaga ang inaasahan ko, kaya pinagpilitan ko pang pumili siya.  Ayaw talaga.  Ilang minuto ring naubos iyong oras namin sa pagpilit at pagtanggi.  Hanggang sa nagsalita na siya.
O, sige, ganito na lang.  Sabi niya. Bigla akong kinabahan, naghabulan ang mga daga sa aking dibdib.  Palakas nang palakas, parami nang parami.  Ngumiti ako, pati mata ko nakisama. O, ano ‘yon?  Tanong ko.  Sana huwag niyang sabihin iyong kinatatakutan kong salita.  Kung ano ‘yong o-order-in mo, ‘yon na lang din ‘yong sa’kin.  Siya naman ngayon ang nakangiti, at nanghahamon.  Shit.  Umiling ako habang nakangiti.  Hindi p’wede ‘yon, dapat magkaiba tayo na kakainin, para malaman ko kung ano ‘yong gusto mo, para makilala pa kita.  Alam mo na, getting to know each other?  Sumimangot na naman iyong mukha niya.  Iginala ang mata sa paligid, halatang nag-iisip.  Kaya inunahan ko na, mahirap na kapag nalaman niya ang totoo.  Game! Ganito na lang. Halatang nagpapa-impress na naman ang boses ko.  Nakangiti pa rin, kailangan i-maintain ang character.  Lipat na lang tayo sa may Starmall, mas maliit ‘yong foodcourt d’un, baka mas makapili ka ng gusto mo?  Taas ang dalawang kilay na parang nagtatanong sa kanya kung sasang-ayon ba siya o hindi.  Tumango siya. Ngumiti ulit. Ngumiti rin ako.  Tara na?  Tara.  Nakangiti pa rin.
Nakarating kami sa starmall na ang pinag-uusapan lang ay kung anong gusto niyang kainin.  At syempre ayaw nga raw niya talagang kumain.  Sobrang nahihiya.  HA-HA-HA, gaya ng inaasahan, everythings’ according to my plan.

Magkaharap ulit kaming nakaupo, at wala pa rin lamang pagkain ang lamesa namin.  Uulitin na naman natin ‘yong eksena kanina sa SM, hindi ka na naman o-order?  Ikaw na nga lang ‘yong pumili ng pagkain, e.  Hindi nga p’wede ‘yong gan’un dapat magkaiba tayo na kakainin.  E! kasi naman, nahihiya nga ako, ‘tsaka hindi pa talaga ako nagugutom.  Ngumiti siya, at mukhang wala talagang balak um-order.  Pinairal ko kunyari ang pagiging suplado ko, naggalit-galitan ako na parang nagtatampo sa kanya kasi ayaw niyang umorder.  Ayaw lang kitang magutom, alam mo namang concern lang ako sa kalusugan mo.  Sabi kong nagpapa-awa na naman ang mukha.  Napayuko siya.  Hinawakan ko ang kanyang baba at hinarap sa akin.  Ngumiti ako.  Kinurot siya sa pisngi.  ‘Wag ka nang malungkot d’yan, sige na, hindi na kita pipilitin kung ayaw mo.  Ngumiti siya.  Nagyaya na akong umalis. 

Pumunta kami sa sakayan ng jeep papunta kalentong.  Sa may ibaba lang rin iyon ng starmall.  Sa likod ng JRU ang bahay niya.  Ihahatid kita ha?  Nagulat siya. ‘Wag na.  Halatang nahihiya talaga.  Ako nang bahala, please.  Ngumiti na naman ako.  Hindi ba talaga p’wede, kasi baka mapa’no ka  sa byahe?  Hindi, okay lang ako, ngumiti na naman.  Salamat na lang.

Ba-bye, ingat ka ha.  Ngumiti na naman siya.  Ikaw din ingat ka.  Nag-apir kami.  Pumila na siya.  Pumasok sa jeep.  At ako?  Ito nakangiting naglalakad.  Mabuti na lang talaga at nagtugma lahat ng plano ko.  Kung hindi tapos ako nito, salamat at hindi nagalaw ang trenta pesos ko.

Wednesday, March 26, 2014

Deadly Inspection

(Dagli)


Kapag ganitong umaga, tapos 7am ‘yong una mong klase, hasel talaga pumasok.  Kasi marami kang kasabay na pasahero sa jeep na nagmamadali rin, suwerte kung makasakay agad.  Tapos lalo kang panghihinaan ng loob kapag nakita mong sobrang haba ng pila sa gate, kung bakit kasi kailangan pang i-check lahat ng gamit mo at tignan kung ikaw talaga ‘yong nakalagay sa ‘yong ID.  Tanong ko lang, mukha bang mall ang school namin para tignan ang buo naming pagkatao kung me gagawin kaming masama?  Para talagang may feeding program sa sobrang haba ng pila papasok sa gate, in short block-buster, parang ‘yong C.R. ng girls, talagang pinipilahan. 

Malapit na ako n’on sa pinaka-entrance.  Siguro limang tao pa tapos ako na.  Naririnig ko ‘yong conversation ni ateng guard na mataba na kahawig ng isang Dugong at ng estudyante mukhang bully, kamukha kasi ni Damulag, ‘yong sa palabas na Doraemon.

“Pakulayan mo muna yang buhok mo ng itim.”  Sabay turo ni Dugong sa ulo ni Damulag.
“E, matagal nang ganito kulay nito, tapos pinapapasok ako!”  Panggagalaiti ni Damulag.  Hindi ‘ata nila alam na nakakaistorbo sila sa mga pumapasok.  Tumatrapik, andaming nali-late.  Ayaw ko naman lumipat sa kabilang entrance, hasel, iikot pa ako, baka lalo akong ma-late nito.  Kingina talaga.
“Hindi nga talaga p’wede ‘yan boy.”  Pagpipilit ni Dugong.  “Umalis ka na d’yan at marami pang papasok.  Istorbo ka!”  Sumenyas ng pagpapatabi gamit ang stick na pang-inspection.
“E ba’t, kahapon nga p’wede ‘yong ganito ha!  Ba’t ngayon?”
“May bibisita galing sa ibang school!”   Halatang inis na rin si Dugong sa kakulitan ni Damulag.  Patuloy rin kaming nadi-delay sa pila.  Tangina!  Walang nagawa si Damulag kundi tumabi. Ikaw ba naman mapahiya sa mga taong nasa likod mo.  Tapos umagang-umaga pa.  Palag ka pa?

Babae ‘yong pangatlong i-inspection-in.  Pota, panalo sa katawan men (ayon sa standard ng malibog kong mata).  Parang hindi siya nababagay na mag-aral dito sa school namin.  Kasi pang 1st world country ‘yong itsura niya.  Kahit nakatalikod nang bahagya, halatang lumuluwa ‘yong mala-papaya niyang joga kapag suma-side view ng kaunti.  Paano ba naman masyadong fitted ‘yong blouse niya.  Tapos naka-skirt pa.  Hindi ko lang masyadong maaninag ‘yong kabuuhan ng mukha niya, pero mukha siyang naka-make-up na pang-pageant.  Para tuloy siyang pokpok na pang-umaga. ‘Yong  buhok niya parang ‘yong sa Wendy’s, curly at may kaunting high lights na kulay pula.  Sa paningin ko isa siyang pornstar.

Syempre, matik na, alam namin na sisitahin siya ni Dugong.  Mapapahiya rin gaya ni Damulag.  Tapos n’ung turn na ni pornstar-like.  Hindi na chenek ‘yong bag o tinignan ‘yong ID niya.  O tinanong kung bakit may kulay ang buhok niya?  Siyempre nagulat kaming lahat.  At si Damulag na nasa gilid, lalong nanggagalaiti.  Namumula sa galit. 

Nang nakapasok na si pornstar-like.  Lumapit si Damulag kay Dugong at nagtanong.
“Bakit ‘yon hindi n’yo sinita?”  Baling nito kay Dugong, sabay turo kay papalayong pornstar-like.
“Sumusunod lang ako, ‘yon ‘yong utos sa’min ng nakatataas.”  Relax na relax ‘yong sagot niya.  “P’wede bang tumabi ka?”  At nagsimula na namang magngalit ang kalikasan.  Mukhang mag-aaway na naman ito.  Lalo akong kinakabahan na hindi makapasok sa 1st subject ko.  Sana talaga hindi pa ako saraduhan ng pinto ng professor namin.
“Ay potang ina, pareparehas lang kaming nagbabayad ng tuition fee ha!”
Umiling lang si Dugong na para bang hindi narinig ‘yong mura ni Damulag.  Tuloy pa rin siya sa pag-inspection sa mga bag at pagtingin sa ID.  Habang hinahatid ko naman ng tingin si pornstar-like papalayo, hanggang sa mawala sa aking paningin.  At napansin kong wala siyang pakialam sa nangyayaring bangayan sa gate, ni hindi nga man lang lumingon. 

“Pabukas po ng bag.”

Ako na pala ang susunod.

Sunday, March 9, 2014

Si Mama

(Tula)



Siyam na buwan mo akong dinala
Sa ‘yong sinapupunan
Tuwang-tuwa ka pa nga
Kapag may nararamdaman ka
Sa loob ng ‘yong tiyan
Sabi mo
“Sumisipa na naman s’ya”
Na-cute-an ka pa n’on

N’ung sinisilang mo na ako
Halos banggitin mo
Lahat ng mura sa mundo
Syempre
Si erpat ang sinisi mo

Galit na galit ka
N’ung nakita mo
Na tinusok ako ng karayom
Ng nurse na nagbantay sa’yo
“Sinasaktan nila anak ko!”

Nang nakauwi na tayo
Hindi mo na ako pinakawalan
Sa ‘yong bisig
Pinagdadamot mo ako
Inisip mong baka mapa’no ako

At syempre
Tuwang-tuwa ka
Sa unang salita
Na nabanggit ko
Inisip mong ikaw
Ang pinakamaganda
Pinakapinagpala
At pinakamasayang babae
Sa buong universe
N’ung una kong banggitin
Ang salitang

“Mama.”