Thursday, July 17, 2014

Kuwentong Ano

(Maikling kuwento)


May kuwento akong gusto kong sabihin.  Kaso nga lang hindi ko alam kung paano ang ending.  Kasaysayang bitin at hindi tapos.  Simulang walang wakas.  Pangyayaring hindi maayos ang tagpo.  Basta, kuwento ‘to ng kung ano lang.

SCORE
Grade 5 ‘ata ako n’un.  Nasa abroad si erpat sa may Saudi, kaya sagana ako sa mga luho kong laruan.  Nga lang hindi ako binibigyan ni ermat ng pera.  Kasi nga daw baka kung saan ko pa gamitin.  Mas maganda raw na siya na lang ang bibili ng gusto at pangangailangan ko.  Kapag pumapasok nga ako sa school e wala talagang perang binibigay sa’kin.  Pero sagana ako sa baong pagkain.  Baka raw kase gamitin ko ‘yong pera sa pagbili ng gagamba o kaya tumaya sa bunutan parang manalo ng sisiw na may iba’t ibang kulay.  In short mahigpit sa pagwawaldas ng pera si ermat.  Alam niya raw kasi kung gaano kahirap kumita ng pera.  At dahil lagi akong walang dalang pera since grade 1, malamang sa malamang e hindi ako nag-iingay kapag walang teacher, kasi baka malista ako sa noisy, mahirap nang magkaroon ng bakod ang pangalan habang nakasulat sa black board – nakakahiya kay crush.

Nagkataon trending n’ung era na ‘yon ang Playstation One (PS1).  Kaya peer pressure kapag hindi ka pa naka-experience nito.  Kasi hindi ka makaka-relate sa kuwentuhan.  Kung ano ang maganda’t usong laro, paano ang combo ni ganito?  Paano palabasin ‘yong secret na ganito, etc . . .

Hindi alam ni ermat, na ang spoiled bratt unico hiyo niya ay may ginagawang kalokohan kapag sasapit ang alas sais ng hapon.  Tatawagin ko ang kababatang si bokbok luga, siya talaga ‘yong full time at regular sa gawaing ‘to.  Kumbaga ako ‘yong trainee niya at siya ang boss ko. 

Tapos pupunta kami sa mga bahay-bahay sa looban, ‘yong malayo sa block namin.  Kasi mahirap nang makita ni ermat baka mapalo’t magulpi gamit ang hanger at sinturon, illegal kasi ‘tong pagsama ko kay luga. 
Sunod, iisa-isahin namin kung may basura ba silang ipapatapon? Ang mahirap nito, meron din kasing mga batang [1]tagatapon, may kakumpetensiya kami.  ‘Yong iba nga suke na.  Pero wala naman silang panama kay luga, kasi siya ‘yong pinakasikat at pinakamalakas na tagatapon sa looban. 

At pagnakolekta na namin ‘yong mga basura, ilalagay naman namin ‘to sa karitong gawa sa ni-recycle na kahoy at ninakaw na bering sa talyer.  Para isang puntahan na lang sa tapunan.  Tapos babalik ule kami sa mga bahay na nagpatapon para kunin ‘yong bayad (depende sa bigat at baho ng basura ang presyo, at depende rin kung kuripot ang tao).

Malaking bagay na kapag naka-P30 kami.  Ibig sabihin may susobra para sa personal naming luho.
Bago kami pumunta sa pinakamisyon namin, mga quarter to 8pm.  Ibabalik muna ni luga ‘yong kariton namin sa bahay nila.  Di kasi puwede sa’min at magkakaroon ng idea si ermat.

Kapag ayos na ang lahat, magpapabilisan kaming tumakbo papunta sa [2]computer-an.  Swerte kapag may bakante.  Minsan kasi open-time ‘yong mga player.  Kaya kapag alam naming alanganin nang makapaglaro, naghahanap na kami ng ibang computer-an, para hindi kami masyadong gabihin at nang hindi mabanatan (ng mga gangster).

Pagpunta namin sa lugar.  Puno, Friday kasi kaya happy-happy ang mga player, walang pasok kinabukasan.  Napilitan talaga kaming maghanap ng iba.  Dumayo pa kami sa ibang block para lang makapaglaro.  Iwas angas din, ‘di puwedeng maglakad na taas ang noo.  Bawal magkupal kapag hindi mo teritoryo.

D’un kami nakahanap sa likod school namin.  1 kilometro mula sa block namin.  Nagulat nga ako kay luga kasi may alam pala siyang lugar na ganito.  E hindi naman siya nag-aaral, tinalo pa ako.

Pagpasok namin, walang naglalaro, as in solo namin.  Oh ‘di ba, sabi ko sa’yo meron dito.  Pagyayabang ni luga.  Umupo kami.  Meron limang malalaking T.V. at limang malalaking PS1.  Tinanong kami n’ung lalaking nagbabantay na parang hawig at astang John Lapus.  Ano lalaruin niyo?  MetalSlag na lang, tanong ko kay luga.  ‘Wag ‘yon panget ‘yon. Nakakasawa.  Marbel bersus Kapkom?  Ayoko, Krashbandikot, ‘yong karera?  Hanggang sa napagkasunduan naming 1945 na lang ang laruin.

Nang isalang na ang cd, medyo nag-hung.  Tinawag namin ‘yong bantay.  Pinatay at kinuha ang cd, pinunasan gamit ang suot na green na t-shirt.  Sinalang ule, may kinalikot sa likod ng PS1.  Umalis.  Nag-hung ule.  Tinawag ang bantay.  Inayos. Repeat 3 times.  May mga dumating na player.  May dumating pa hanggang sa napuno na ang computer-an.  Malapit nang mag-9:30 PM hindi pa rin kami nakakapagsimula.  Kinakabahan na ako, baka mabanatan kami pag-uwi at baka magulpit ni ermat pagkauwi ko sa bahay mamaya.  Natapos na ang mga player.  Wala pa rin kaming nalalaro.  Hanggang sa kami na lang ni luga ang naiwan.  Nasa kaliwa ko si luga, siya ang player 1.  Tumabi sa’kin ‘yong bantay na kamukha ni John Lapus, nasa may kanan ko siya.  Ba’t gan’un ayaw gumana,  pagtataka ng bantay.  Nagtinginan kami ni luga.  Matagal pa ba kuya,  tanong ko.  Nagkibit balikat.  Pumunta sa lagayan ng PS1, may kinalikot sa likod.  Tumabi ule sa’kin.  Kinuha ang hawak kong joy stick (nagtaka ako, dapat ‘yong sa player one ‘yong kinuha niya).  Ba’t kaya gan’un, di pa kayo nakakalaro ‘no?  Tumango kaming dawala ni luga.  Napa-tsk ang bantay.  Napabuntong hininga naman ako.  Nilagay niya ang joy stick sa hita ko at hindi niya inaalis ang kamay niya.  Kinabahan ako.  Napatingin ako kay luga,  patay-malisya si gago.  Naramdaman ko ‘yong kapag may naglilista ng noisy sa school kapag wala si ma’am.  Literal na hindi ako kumikibo.  Napunta ang joystick malapit sa ano ko.  Simple niyang kinapa ang joystick ko.  Pinagpawisan ako ng malamig.  naghahabulan ang mga daga sa dibdib ko.  Tinignan ko ule si luga, sa ibang direksyon nakatingin.  Potangenaneto, sa isip ko.  Binenta ‘ata ako.  Unti-unting pinasok ni John Lapus bakla ang kanan niyang kamay sa short ko.  Pinasok din sa brief ko.  Binitawan niya na ang joystick ng PS1.  Pinipisil-pisil niya ang joystick ko.  Hanggang sa ito na ‘yong nilalaro niya.  Nanginginig na ako sa sobrang kaba.  May vibration na sa’king hita.  Nakaramdam ako ng takot, takot kapag dumadating ‘yong masunget naming teacher sa Math, na siya ring adviser namin.  Naalala ko bigla ‘yong mukha ng crush ko.  Nakangiti.  Bigla akong tumayo. Na siyang mabilis na pag-alis ng kamay ni John Lapus bakla.  Kinotongan ko si bokbok luga.  Tara, lipat na lang tayo.  Nauna pa sa’kin sa paglabas si gago.  Sabay kaming tumakbo palayo.  Habang nakaumbok ang aking ano. 

…itutuloy


                                                     


[1] Tawag sa nagbabahay-bahay para magtapon ng basura na may kapalit na pera.

[2] Lugar ng  gamers ng Playstation One (PS1)

Monday, May 12, 2014

Happy Graduation

(Maikling Kuwento)


Naalala mo nang grumadweyt ka sa college?  Kabi-kabila ‘yong yaya sa’yo ng inuman ng mga classmate mo.  Tumanggi ka lang, hindi dahil busy ka, wala ka lang talagang pang-ambag, na kahit ang totoo, wala ka naman daw gagastusin kahit piso.  Nagtampo sila sa’yo pero wala naman epekto ‘yon.  Pinagmamalaki ka ng ermat at erpat mo dahil nakapagtapos ka na.  Ikaw na nga lang ‘yong nahihiya kasi baka nga naman mag-expect ‘yong mga tao, lalo’t sa inyong lugar bibihira ang nakakapagtapos sa high school. 

Ito na! Sabi mo sa ‘yong sarili.  Natapos na ang 14 taon mong paghihirap.  Sa pagmi-memorize ng lectures.  Sa pagbabayad ng mga bayaring hindi mo naman talaga alam kung saan napupunta, basta ang alam mo kailangan ‘yon kasi kung hindi ibabagsak ka ng teacher mo.  Lagi’t lagi rin butas ang bulsa mo sa walang sawang photocopy na pinapagawa sa inyo.  Hindi mo na rin makikita ‘yong mga terror mong propesor na bukod sa hindi na nga nagtuturo, mababa pa magbigay ng grade.  Wala ka nang kailangan suyuing tao.  Malaya ka na sa kamay nila.  Ito na.

Sunod mong gagawin ngayon ang maghanap ng mapapasukan.  Malakas ang kompiyansa mo sa sarili, kasi nga’y dala-dala mo ang iyong karangalan sa buhay – ang edukasyon, na laging sinasabi sa’yo ng magulang mo noong bata ka.  Anak, ayan lang ang maipapamana namin sa’yo.

Nagrenta ka sa computer shop.  Inayos mo ang iyong resume.  Inilagay ang mga seminar na dinaluhan.  Pati na rin ang awards na nakuha noong nag-aaral ka.  Umabot ng 5 pahina ang gawa mo.  P’wede na ‘to, sabi mo nang matapos.  Naubos ang isang oras sa paggawa nito.  Nakalimutan mong maghahanap ka pa pala ng trabaho sa internet.  Nag-extend ka ng isang oras pa.  Hanap. Alt+tab Facebook.  Alt+tab Youtube.  Hanap ulit.  Alt+tab Facebook, walang bagong notification.  Alt+tab Youtube, reply ng kantang pinapakinggan mo. Hanap.  Pasa.  Pasa.  Pasa.  Tapos na ulit ang isang oras.  Uuwi ka na dala ang isang kopya ng iyong resume.  Ipapa-xerox ko na lang ‘to, naisip mo.  Para tipid, ayos lang naman ‘ata na magpasa ng black and white.  Wala ka rin sapat ma pera para sa colored.

Kinabukasan.  Gumising ka ng maaga, balak mong mag-apply ulit – walk in.  Naligo kang nakangiti, sabik sa unang araw na personal kang magpapasa ng resume.  Kumakanta ka pa.  pagkatapos mong maligo, nabihis ka.  Naka-polo na kulay light blue.  Itim na slacks at ang black shoes na ginamit mo noong araw ng graduation.  Sabik din pati ang iyong magulang.  Tsinismiss agad ng iyong ermat ang gagawin mo, kaya nang naglalakad ka na sa inyo kinantiyawan ka ng mga tao.  Saan daw ang JS?  May ibang nagsabing Goodluck daw at magpainom kapag natanggap ka na.  Nakangiti kang humaharap sa kanila habang hawak ang isang long brown envelope na naglalaman ng iyong pagkatao – Resume at TOR.

Nag-abang ka ng jeep na masasakyan, planado na sa utak mo kung saan ka mag-a-apply ng trabaho.  Hindi nasisira ng usok ng sasakyan ang iyong ngiti.  Nakita mo ang jeep na dapat mong sakyan, pumara ka, huminto sa harap mo.  Sumakay.  Sa loob ng jeep nakangiti ka pa rin kahit tagaktak na ang pawis mo sa noo at katawan.  Ginamit mong pamaypay ang dala mong brown envelope.  Hindi nagbabago ang ngiti mo.  Hanggang sa malapit ka sa iyong pupuntahan, pumara ka. Bumaba. Nakangiti pa rin.  Pumunta ka sa lugar na puro xerox ang ginagawa.  Nagtanong kung magkano ang kopya ng bawat isa. c65, sabi ng lalaking nagbabantay.  Ibinigay mo ang laman ng iyong envelope.  10 kopya sabi mo.  Nang matapos, sa sakayan ka na ng jeep pumunta.  Mapansin mong medyo masakit na sa balat ang tama ng sikat ng araw, kailangan ko nang magmadali, bulong mo sa sarili.  Sumakay ka ng jeep, pupunta sa dapat mong puntahan.  Pasa ng resume.  Sakay ulit ng jeep.  Pasa.  Sakay ng jeep.  Pasa hanggang sa naubos ang 10 kopya ng iyong pagkatao.  Lahat ng ito’y sa guard mo ibinigay.  Tatawagan ka na lang namin, ‘yon ang common na sagot na natanggap mo sa kanila.

Sa bahay na lang ako magtatanghalian, naisip mo.  Tutal maaga ko naman nagawa ‘yong misyon ko.  Umuwi ka sa inyo, ibinalita ang nangyari sa iyong magulang.  Kaya hindi pa natatapos ang araw, sikat ka na naman sa inyong lugar, ang ermat mo na naman ang may kagagawan ng pagpapakalat ng balita – na puro dagdag-bawas.

Tatlong araw kang tumambay sa inyong bahay.  Wala ka nang pera para gawin ulit ang misyong pamumudmod ng iyong pagkatao.  May nag-text sa iyo.  Pinapapunta ka sa kanilang kompanya.  Maaalala mong nagpasa ka nga pala sa kanilang kompanya.  Ibinalita mo na naman ang nangyari.  At naisip mong ito ang dapat na ipagmayabang sa inyong kapit-bahay. Nangutang ang ermat mo ng iyong pamasahe.  Double raw ang kapalit kapag babayaran, pagmamayabang ng nito sa inutangan. At dali-dali kang kumilos para puntahan ito. 

Nakangiti kang dumating sa kompanya kahit tirik ang araw nang ikaw ay umalis sa inyong bahay.  1PM pa raw ang resume, sabi sa’yo ng guard.  Kaya inubos mo ang oras sa pagtanga sa harap ng kumpanya habang pinapanuod mo ang pagpasok-paglabas ng mga empleyado’t empleyadang magaganda ang kasuotan.  Nangarap na, nag-isip, nasabi mong magiging kagaya ka rin nila kapag naka-usap mo ang boss.  Nang malapit nang sumapit ang oras, sinenyasan ka na ng guard na maghanda sa pagpasok.  Itinuro sa iyo kung saan ka pupunta.  Kung sinong hahanapin at kakausapin mo.  Inayos mo ang iyong damit.  Nagpunas ng pawis.  Para makasiguradong presentable ang iyong itsura, sa C.R. ka dumiretso para manalamin at malaman ang tamang posturang gagawin. 

Have a seat, paanyaya sa iyo ng boss habang hawak ang iyong resume.  Malamig sa loob ng kanyang office.  Pang-mayaman, naisip mo.  Umupo ka, tinanong ka niya ng kung anu-ano.  Sumagot ka.  Tanong ulit.  Sagot.  Hanggang sa dumating sa punto na tanggap ka na at kabilang ka na sa kanilang kumpanya.  Sobrang saya mo, binati ka pa ni boss, Congratulations.  Bumalik ka na lang daw sa ganitong petsa para magsimula, enjoy-in mo lang daw muna ang bakasyon.
 
Tapos na ang dapat ninyong pag-usapan.  Kinamayan ka niya.  Lumabas ka ng kuwarto nang nakangiti.  Nang palabas ka na sa building, nagpaalam ka pa sa guard.  Nagpasalamat nang nakangiti.
Umuwi ka sa inyo at ibinalita ang nangyari, nagkataon na kagagaling lang ng iyong erpat sa trabaho.  Nakakawala raw ng pagod ang iyong sinabi.  Ang ermat mo naman hindi magkandaugaga, napasigaw at talon.  OA sabi mo.  Kumalat agad sa inyong lugar ang nangyari sa iyo.

Kinokontak ka ng ibang kumpanyang pinagpasahan mo ng resume.  Pero wala kang feed back sa kanila.  Meron na ako, sorry, simple mong sagot kapag nababasa ang kanilang text. Hanggang sa isang araw na lang at simula na ng iyong trabaho.  Ilang linggo ka ring nakatunganga sa inyong bahay, kaya’t sabik kang umalis.  Pinagmalaki ka na naman ng iyong magulang sa kapit-bahay. 

Nang magising ka kinabukasan, medyo masakit ang mata mo, hindi ka nakatulog nang maayos ng gabi dahil sa sobrang napapabik.  Pero hindi mo alintana ‘yon.  Masigla kang bumangon.  Naligo, nagbihis at kumain.  Mas sikat ka ngayong araw na ito sa iyong mga kapit-bahay.  Mas malakas ang kantiyaw at asaran.  Ang galing-galing mo naman.  Suwerte ng magulang mo sa’yo.  Libre ‘tol ha sa unang suweldo.  Alam na tropa . . . etc.  Nakangiti ka sa lahat ng bumabati sa iyo. Ayaw mong masira ang iyong sobrang gandang araw mo.
Dumating ka sa kumpanya.  Binati mo ang guard.  Pumunta sa boss na iyong nakausap noong nakaraang punta mo dito.  Nakangiti kang bumati habang papasok sa kanyang office.  Nagtataka ka, nagtatanong.  Bakit parang hindi siya masaya na makita ako?  Pinaupo ka ni boss, hawak ulit ang iyong resume.  Masama ang kutob mo.  Hindi siya nakangiti, parang may masamang balita.  Pero nananatili pa rin ang postura mo.

I’m sorry mister dela cruz.  But we got some trouble about your application. Blah… blah… blah… etc… etc… etc… ?!@#^&*$! .  Hindi makatingin sa iyo si boss habang nagsasalita, parang may hinahanap sa bawat pahina ng iyong resume.  Napalunok ka ng laway.  Napapailing ng wala sa oras.  Kinabahan.  Nilibot mo ang iyong paningin sa paligid.  Hindi mo na naiintindihan ang sinabi sa iyo ni boss, ang tanda mo lang ay hindi ka tanggap sa kanilang kumpanya.  Sorry mister dela cruz.  Sabay balik sa iyo ng resume.  Maasim iyong ngiti nang abutin mo ang papel.  Tinapik ka niya sa balikat.  Lugmok kang lumabas sa kanyang office.  Wala ka na ring gana na batiin ang guard.  Tinanong ka pa niya kung anong balita.  Umiling ka lang.  Tinawag ka niya.  Sir!  Napalingon ka sa kanya.  Sinenyasan kang lumapit.  Inilapit niya ang kanyang bibig sa iyong tenga.  Sir, sa’tin lang ha.  Bulong sa iyo.  Alam ko po ang nangyari.  Nagtaka ka.  Nagkaroon ka ng interes na pakinggan ang kanyang sasabihin.  Sir, ang totoo, wala pong problema sa inyo.  Nagkataon lang na iyong pamangkin ni boss ang pinalit sa posisyon mo.  Wala tayong magagawa d’un, boss ‘yon e.  Nakakuyom ang iyong kamao, naaalala ang sinabi ni boss kanina nang nag-usap kayo.  Nabuo sa isip mo ang imahe ng iyong magulang nang nakangiti at masaya para sa iyo.  Pero lahat ng iyon nawasak.  Nanghihinayang ka rin sa mga kumpanyang kumontak sa iyo dati, na kung alam mo lang sana pumunta ka pa rin.  ‘Wag kang maingay sir, may tropa kasi ako sa HR department kaya alam ko ‘yon.  Kahit naman daw sila ayaw nilang tanggapin ‘yong pumalit sa’yo.  Kasi hindi pa graduate ng college.  Napapapikit ka sa katotohanan.  Napailing.  Ayaw mo nang marinig ang buong kuwento.  Nagpasalamat ka na lang sa guard.  Malungkot ang kanyang pagbati sa iyo, halatang nakikisimpatya sa pangyayari.  Sige sir, salamat po.  Kumaway ka sa kanya.  Pasensya na sir, gan’un talaga ang buhay e.  Tumango ka lang sa kanyang sinabi.  Naglakad ka papalayo sa building habang hawak ang iyong resume.  Tinitignan mo ang iyong nakangiting picture na parang nang-aasar sa iyong sinapit.  Pinitik mo, nagkaroon ng konting lukot.  Dinuro mo ito na parang sinisermunan, bwakananginaka marami ka pang hindi alam sa mundo. 

Wednesday, April 23, 2014

First Date


(Dagli)


Pagkatapos naming magsimba,  dinala ko siya sa SM Megamall, syempre doon sa makakapili siya ng iba’t ibang luto at putahe – sa Foodcourt.  Si Eve nga pala ‘yong tinutukoy ko, chubby na maputi.  Kita pa naman iyong leeg, hanggang balikat ko.  Huwag ka nang lumayo kay Aiza Seguerra, medyo ganoon ang itsura niya, pero syempre babae itong kasama ko.  Siya rin iyong una kong nililigawan ngayong highschool.  At ito ‘yong firtst date ever ko sa buhay.  Naka-T-shirt lang siya na kulay yellow at may drawing na tweety bird.  Pants at Doll shoes.  At hikaw na parang bulaklak ang itsura sa kanyang dalawang tenga.  Naka-suot ng head ban.  At ako naman, tamang plain na white T-shirt lang, itim na pants at chuck taylor na nabili sa Divisoria, CAT officer kasi, kaya sanay ako sa ganitong pormahan.

Naghanap kami ng bakanteng puwesto.

Ano gusto mong kainin? Tanong ko sa kanya.  Alam ko naman kasi mahihiya rin magturo ito kaya malakas ang loob kong magyaya.  First date niya rin kasi ito, at ramdam kong magkakahiyaan sa una. 

Nakangiti lang lang siya, nahihiyang ibuka ang bibig.  Tinaas ang dalawang kilay, ngumiti at umiling.  Ok lang ako, sabi niya.

Magkaharap kami, kahit walang pagkain sa lamesa.  Wala man kandilang may sindi, pakiramdam ko ito na iyong pinaka-romantic na oras sa buhay ko.  Natutukso nga akong hawakan iyong kamay niya, kaso baka magalit kasi nga first date, baka biglang mag-walk out at hindi na ako pansinin – busted.

Sige na. Pumili ka na. Anong gusto mong kainin?  Tanong ko ulit.  Nilibot ko ng tingin ang buong food court.  Akong bahala, ako magbabayad, ‘wag ka nang mahiya.  Ako naman nagyaya nito.  Sige na, please.  Nagpapaamo ang mukha ko na parang nagmamakaawang pumili na siya ng stall na kakainan at pagkaing trip.

Ayaw pa rin, at ito talaga ang inaasahan ko, kaya pinagpilitan ko pang pumili siya.  Ayaw talaga.  Ilang minuto ring naubos iyong oras namin sa pagpilit at pagtanggi.  Hanggang sa nagsalita na siya.
O, sige, ganito na lang.  Sabi niya. Bigla akong kinabahan, naghabulan ang mga daga sa aking dibdib.  Palakas nang palakas, parami nang parami.  Ngumiti ako, pati mata ko nakisama. O, ano ‘yon?  Tanong ko.  Sana huwag niyang sabihin iyong kinatatakutan kong salita.  Kung ano ‘yong o-order-in mo, ‘yon na lang din ‘yong sa’kin.  Siya naman ngayon ang nakangiti, at nanghahamon.  Shit.  Umiling ako habang nakangiti.  Hindi p’wede ‘yon, dapat magkaiba tayo na kakainin, para malaman ko kung ano ‘yong gusto mo, para makilala pa kita.  Alam mo na, getting to know each other?  Sumimangot na naman iyong mukha niya.  Iginala ang mata sa paligid, halatang nag-iisip.  Kaya inunahan ko na, mahirap na kapag nalaman niya ang totoo.  Game! Ganito na lang. Halatang nagpapa-impress na naman ang boses ko.  Nakangiti pa rin, kailangan i-maintain ang character.  Lipat na lang tayo sa may Starmall, mas maliit ‘yong foodcourt d’un, baka mas makapili ka ng gusto mo?  Taas ang dalawang kilay na parang nagtatanong sa kanya kung sasang-ayon ba siya o hindi.  Tumango siya. Ngumiti ulit. Ngumiti rin ako.  Tara na?  Tara.  Nakangiti pa rin.
Nakarating kami sa starmall na ang pinag-uusapan lang ay kung anong gusto niyang kainin.  At syempre ayaw nga raw niya talagang kumain.  Sobrang nahihiya.  HA-HA-HA, gaya ng inaasahan, everythings’ according to my plan.

Magkaharap ulit kaming nakaupo, at wala pa rin lamang pagkain ang lamesa namin.  Uulitin na naman natin ‘yong eksena kanina sa SM, hindi ka na naman o-order?  Ikaw na nga lang ‘yong pumili ng pagkain, e.  Hindi nga p’wede ‘yong gan’un dapat magkaiba tayo na kakainin.  E! kasi naman, nahihiya nga ako, ‘tsaka hindi pa talaga ako nagugutom.  Ngumiti siya, at mukhang wala talagang balak um-order.  Pinairal ko kunyari ang pagiging suplado ko, naggalit-galitan ako na parang nagtatampo sa kanya kasi ayaw niyang umorder.  Ayaw lang kitang magutom, alam mo namang concern lang ako sa kalusugan mo.  Sabi kong nagpapa-awa na naman ang mukha.  Napayuko siya.  Hinawakan ko ang kanyang baba at hinarap sa akin.  Ngumiti ako.  Kinurot siya sa pisngi.  ‘Wag ka nang malungkot d’yan, sige na, hindi na kita pipilitin kung ayaw mo.  Ngumiti siya.  Nagyaya na akong umalis. 

Pumunta kami sa sakayan ng jeep papunta kalentong.  Sa may ibaba lang rin iyon ng starmall.  Sa likod ng JRU ang bahay niya.  Ihahatid kita ha?  Nagulat siya. ‘Wag na.  Halatang nahihiya talaga.  Ako nang bahala, please.  Ngumiti na naman ako.  Hindi ba talaga p’wede, kasi baka mapa’no ka  sa byahe?  Hindi, okay lang ako, ngumiti na naman.  Salamat na lang.

Ba-bye, ingat ka ha.  Ngumiti na naman siya.  Ikaw din ingat ka.  Nag-apir kami.  Pumila na siya.  Pumasok sa jeep.  At ako?  Ito nakangiting naglalakad.  Mabuti na lang talaga at nagtugma lahat ng plano ko.  Kung hindi tapos ako nito, salamat at hindi nagalaw ang trenta pesos ko.

Wednesday, March 26, 2014

Deadly Inspection

(Dagli)


Kapag ganitong umaga, tapos 7am ‘yong una mong klase, hasel talaga pumasok.  Kasi marami kang kasabay na pasahero sa jeep na nagmamadali rin, suwerte kung makasakay agad.  Tapos lalo kang panghihinaan ng loob kapag nakita mong sobrang haba ng pila sa gate, kung bakit kasi kailangan pang i-check lahat ng gamit mo at tignan kung ikaw talaga ‘yong nakalagay sa ‘yong ID.  Tanong ko lang, mukha bang mall ang school namin para tignan ang buo naming pagkatao kung me gagawin kaming masama?  Para talagang may feeding program sa sobrang haba ng pila papasok sa gate, in short block-buster, parang ‘yong C.R. ng girls, talagang pinipilahan. 

Malapit na ako n’on sa pinaka-entrance.  Siguro limang tao pa tapos ako na.  Naririnig ko ‘yong conversation ni ateng guard na mataba na kahawig ng isang Dugong at ng estudyante mukhang bully, kamukha kasi ni Damulag, ‘yong sa palabas na Doraemon.

“Pakulayan mo muna yang buhok mo ng itim.”  Sabay turo ni Dugong sa ulo ni Damulag.
“E, matagal nang ganito kulay nito, tapos pinapapasok ako!”  Panggagalaiti ni Damulag.  Hindi ‘ata nila alam na nakakaistorbo sila sa mga pumapasok.  Tumatrapik, andaming nali-late.  Ayaw ko naman lumipat sa kabilang entrance, hasel, iikot pa ako, baka lalo akong ma-late nito.  Kingina talaga.
“Hindi nga talaga p’wede ‘yan boy.”  Pagpipilit ni Dugong.  “Umalis ka na d’yan at marami pang papasok.  Istorbo ka!”  Sumenyas ng pagpapatabi gamit ang stick na pang-inspection.
“E ba’t, kahapon nga p’wede ‘yong ganito ha!  Ba’t ngayon?”
“May bibisita galing sa ibang school!”   Halatang inis na rin si Dugong sa kakulitan ni Damulag.  Patuloy rin kaming nadi-delay sa pila.  Tangina!  Walang nagawa si Damulag kundi tumabi. Ikaw ba naman mapahiya sa mga taong nasa likod mo.  Tapos umagang-umaga pa.  Palag ka pa?

Babae ‘yong pangatlong i-inspection-in.  Pota, panalo sa katawan men (ayon sa standard ng malibog kong mata).  Parang hindi siya nababagay na mag-aral dito sa school namin.  Kasi pang 1st world country ‘yong itsura niya.  Kahit nakatalikod nang bahagya, halatang lumuluwa ‘yong mala-papaya niyang joga kapag suma-side view ng kaunti.  Paano ba naman masyadong fitted ‘yong blouse niya.  Tapos naka-skirt pa.  Hindi ko lang masyadong maaninag ‘yong kabuuhan ng mukha niya, pero mukha siyang naka-make-up na pang-pageant.  Para tuloy siyang pokpok na pang-umaga. ‘Yong  buhok niya parang ‘yong sa Wendy’s, curly at may kaunting high lights na kulay pula.  Sa paningin ko isa siyang pornstar.

Syempre, matik na, alam namin na sisitahin siya ni Dugong.  Mapapahiya rin gaya ni Damulag.  Tapos n’ung turn na ni pornstar-like.  Hindi na chenek ‘yong bag o tinignan ‘yong ID niya.  O tinanong kung bakit may kulay ang buhok niya?  Siyempre nagulat kaming lahat.  At si Damulag na nasa gilid, lalong nanggagalaiti.  Namumula sa galit. 

Nang nakapasok na si pornstar-like.  Lumapit si Damulag kay Dugong at nagtanong.
“Bakit ‘yon hindi n’yo sinita?”  Baling nito kay Dugong, sabay turo kay papalayong pornstar-like.
“Sumusunod lang ako, ‘yon ‘yong utos sa’min ng nakatataas.”  Relax na relax ‘yong sagot niya.  “P’wede bang tumabi ka?”  At nagsimula na namang magngalit ang kalikasan.  Mukhang mag-aaway na naman ito.  Lalo akong kinakabahan na hindi makapasok sa 1st subject ko.  Sana talaga hindi pa ako saraduhan ng pinto ng professor namin.
“Ay potang ina, pareparehas lang kaming nagbabayad ng tuition fee ha!”
Umiling lang si Dugong na para bang hindi narinig ‘yong mura ni Damulag.  Tuloy pa rin siya sa pag-inspection sa mga bag at pagtingin sa ID.  Habang hinahatid ko naman ng tingin si pornstar-like papalayo, hanggang sa mawala sa aking paningin.  At napansin kong wala siyang pakialam sa nangyayaring bangayan sa gate, ni hindi nga man lang lumingon. 

“Pabukas po ng bag.”

Ako na pala ang susunod.

Sunday, March 9, 2014

Si Mama

(Tula)



Siyam na buwan mo akong dinala
Sa ‘yong sinapupunan
Tuwang-tuwa ka pa nga
Kapag may nararamdaman ka
Sa loob ng ‘yong tiyan
Sabi mo
“Sumisipa na naman s’ya”
Na-cute-an ka pa n’on

N’ung sinisilang mo na ako
Halos banggitin mo
Lahat ng mura sa mundo
Syempre
Si erpat ang sinisi mo

Galit na galit ka
N’ung nakita mo
Na tinusok ako ng karayom
Ng nurse na nagbantay sa’yo
“Sinasaktan nila anak ko!”

Nang nakauwi na tayo
Hindi mo na ako pinakawalan
Sa ‘yong bisig
Pinagdadamot mo ako
Inisip mong baka mapa’no ako

At syempre
Tuwang-tuwa ka
Sa unang salita
Na nabanggit ko
Inisip mong ikaw
Ang pinakamaganda
Pinakapinagpala
At pinakamasayang babae
Sa buong universe
N’ung una kong banggitin
Ang salitang

“Mama.”

Friday, March 7, 2014

Maikling Kasaysayan Ng Playlist Ng Mga Alala

(Personal Essay)


Kasama kong nakatambay n’un sa bahay ‘yong tropa kong si Mon-mon.  Classmate ko s’ya mula grade 3 hanggang 1st year high school.  Laging bida sa mga kuwentong barbero.  Masarap s’yang iuntog sa pader, wasakin ang mukha, silaban o ibaon sa lupa ng buhay, kotongan sa loob ng limang minuto, kasi siguradong manggigigil ka kapag ikaw ang nakursunadahan n’yang pag-tripan.  Anlakas tumawa na halos kita na ‘yong ngalangala kapag nang-aasar.  Namuumula ang mukha na parang inaalergy.  Tapos kapag hinabol mo, magaling umiwas, parang beteranong snatcher, at lalo ka lang maaasar.  S’ya talaga ‘yong clown sa’min, kung wala nga ‘tong gagong ‘to sa section namin, baka lagi kaming nasa misa.

At gaya ng dati, kung ano-ano na namang kagaguhan ang kinukuwento, kesyo na-virginan na raw n’ya si Micah, ‘yong chikas na taga-labasan at anak ng may-ari ng talyer.  Alam n’ya na raw   ang pakiramdam kapag gumamit ng damo, meron na raw s’yang friendster account.  At ‘yong hindi ko makakalimutan, gitarista’t bokalista raw s’ya sa banda n’ya.  ‘Yong huli ‘yong medyo pinaniwalaan ko.  Nagkataon naman na kagagaling lang ni ermat sa Quiapo dala ang regalong pekeng lumanog na gitara.  Sabi ko’y parinig n’ya sa’kin ‘yong mga na-compose nilang kanta.  Inabot ko kay gago ‘yong bago kong gitara’t pick,  s’ya ‘yong naka-virgin d’un.  Nakapustura na s’ya at handang kaskasin ang instrumento.  3 segundong awkward silence.  Ngumiti si gago. 

-_-

Tumatak sa isip ko ‘yong pag-strum n’ya pati na rin ang pagkanta.  Mula n’un sabi ko’y hindi pala ga’nun ka-cool tumugtog.  Ampangit pala ng gitara, nanghinayang tuloy ako sa perang pinambili ni ermat.  Hindi pala bagay lapatan ng musika ang pagkanta ng live.  Paano’y nang ginagamit ni gago ‘yong gitara, halos pumikit na s’ya sa pagtugtog, sinamahan pa n’ya ng pick ang pag-strum, parang yerong kalawangin tapos hinahampas gamit ang kapwa kalawanging yero ang tunog.  Kapag alam n’yang tinitignan ko kung paano s’ya mag-strum, lalo pa n’yang nilalakas, para nang mapapatid ‘yong string.  Nakakaawa ‘yong pick, parang mapuputol na.  Gusto ko ring buksan lahat ng butas sa bahay namin para lumabas ‘yong boses n’ya’t marinig ng kapit-bahay.  Para ma-appreciate nila ‘yong effort ni gago.  Literal na mas gusto ko pang marinig ‘yong malakas na hangin kapag me ulan, o kaya ‘yong kahol ng aso tuwing madaling araw.  Hindi ko tuloy alam kung dahil sa peke ‘yong gitara o iba lang ‘yong tuning ng tenga ko nang tumugtog si gago.  At d’un ko napatunayang mas bagay s’ya sa childrens party, para magpatawa’t magpasaya ng mga bata.  D’un n’ya na lang ikuwento ‘yong trip n’ya.  Mas madaling utuin at paniwalain ang mga tao d’un, kasi hindi pa nila alam kung ano ang totoo sa hindi, tama sa mali at pangit sa maganda.

***

Kung hindi pa nagdala ng gitara ‘yong classmate ko n’ung 2nd year high school ako.  Malamang  ay buwan ang bibilangin sa pagkakatiwangwang sa bahay ng gitara, hindi ako naaakit na kunin ‘to sa pinaglalagyan.  Walang ka-appeal-appeal sa paningin ko.
Kahawig ni Raymund Marasigan ‘yong classmate kong rakista, paitimin mo lang tapos gawin mong sarat/dapa/pango/bisaklat/durog ‘yong ilong.  Matangkad na payat, parang si Japeth Aguilar (o Chris Bosh sa NBA).  Hindi ko alam na marunong pa lang tumugtog ‘yon. 
Nang kumanta na s’ya’t tumipa, putres, kahit hindi gan’un kaganda ‘yong boses n’ya, nadala na lang ng talent n’ya.  Para akong nakapunta sa isang bar na may acoustic night.  Akala ko kaharap ko si Paolo Santos, para kong naririnig ‘yong lyrics na gawa ni Ely Buendia.  Panay love songs ang tinugtog n’ya (e.g. It might be you, Got to believe in magic at Parting Time).  Kaya ‘yong mga babae sa room namin napakanta na rin, may mga lumapit pa sa kanya para mas ma-feel ‘yong music.  Higit sa lahat, ‘yong muse sa klase namin, halos kiligin sa ginagawa n’ya.  Napailing ako’t napamura ng pabulong.  Pagkauwi ko sa bahay, bihis at kain, kihuna ko agad ‘yong gitara ko.  Ginaya ko ‘yong ginawa ng classmate ko.  ‘Yon ‘yong unang pagkakataong ginalaw ko ‘yong gitara mula sa pinaglalagyan nito.  Sobrang sakit, parang mapupunit at mawawasak ‘yong daliri ko kaliwang kamay.  Wala pang limang minuto umayaw na ako, naisip kong hindi ko ‘to porte.  Pero kapag naalala ko kung paano kinikilig ‘yong muse namin sa pagtugtog ng classmate ko, nanghihinayang ako’t napapangiwi.

***

Naisip kong bago ko pag-aralan ang chords, dapat malaman ko kung pa’no magtono.  N’ung  pipihitin ko na ‘yong key, tinandaan ko muna ‘yong pattern at kung ilang ikot ang kailangan.  Nagsimula ako sa number 6 papunta sa 1.  Nang binalik ko na ‘yong dating arrangement, chenek ko kung mali ‘yong kalkukasyon ko.  In short epic fail, nawala sa tono.

***

December n’un, pagkalabas ko sa bahay walang masyadong tao.  Tapos me nagigitara sa tapat ng chapel.  Nakilala kong si Orlando ‘yon.  Mas matanda sa’ken ng 6 na taon, pero ni minsan hindi ko s’ya tinawag na kuya.  Parang ispasol ‘yong kulay n’ya, mabuti.  Malalago ‘yong balahibo sa braso’t binti, ‘yong patilya n’ya parang kay FPJ.  At parang kay Nino Mulach pinaglihi ‘yong katawan n’ya.

“Marunong kang magtono ng gitara?”
“Meron kang gitara?”
“Oo.”
“Tara, labas mo jamming tayo.”
Excited akong bumalik sa’min.  Paglabas, dala ko na ‘yong gitara.
“Tono mo ha?”
Tumango lang s’ya.  Nagpalit kami ng gitara.  Pumwesto ako sa harap n’ya.  Inobserbahan ‘yong gitara ko.  Tinono.  Kinalabit at nagsimulang tumugtog. 
“Ganda ng tunog ng gitara mo ha.”
“Weh?”

Let It Be ‘yong una n’yang tinugtog.  Tapos 3 pang kanta ng The Beetles.  Nag-request ako kung alam n’ya ‘yong More Than Words.  Tumango’t tinugtog ‘yong sinabi ko.  Sunod, Before I Let You Go.  Natameme talaga ako, literal na nakanganga habang hawak ‘yong gitara n’yang parang original na Yamaha.  Sinundad ng kanta ng Parokya ni Edgar,  Rivermaya,  Siakol at Eraserheads etc etc.

Nangislap ‘yong mata ko, awkward man sabihin pero na-inlove ako sa kanya.  Nagtanong ako kung puwede n’ya ba akong turuan.  Ngumiti lang s’ya.  Sabi’y madali lang daw ang gitara basta gusto mo talaga.
Pagbalik ko sa’min, ginaya ko ‘yong ginawa n’ya kaso ni isang chords wala pa akong alam.  Dali-dali akong bumili ng songhits na may chord chart.  Ilang araw ko rin tinitigan ‘yon pero hindi mo ma-gets.  Pinag-aralan ko, at na-realize kong may appropriate pa lang pagdiin sa bawat chords at numbering para sa daliri.  Sakto na kalalabas pa lang ng Album na UltraElectroMagneticJam, ito ‘yong revival ng ilang kanta ng E-heads.  Tapos naalala ko agad si idol Orlando.  Kasi paborito n’ya yon.  Ang huling El Bimbo ang una kong sinubukan kasi basic talaga ‘yong chords.  kinabisa ko muna ‘yong lyrics para hindi mahirap kantahin, nga lang, ang hirap pagsabayin ng pagkanta at paggigitara kasi nakakailang kung ano ‘yong uunahin mo.  Dalawang lingo rin bago ko nakuha ‘yong kanta.  ‘Yon at ‘yon lang ang tinutugtog ko.  Walang sawa kahit naiimbiyerna na si ermat kasi paulit-ulit daw at ansama pa ng tunog (isama na natin ‘yong boses).

***

Kapag gabi, lagi kong inaabangan ‘yong pagtambay ni idol sa tapat ng chapel.  Matik na kapag and’un s’ya, kuha agad ng gitara.  Tapos jamming na.  Tinutugtog n’ya ‘yong mga bagong kanta ng OPM bands n’un.  Tulala pa rin ako’t nakanganga.  Wala akong masabi.  ‘Yong mga tropa n’yang matatanda’y naki-jam na rin.  Panay E-heads ang tugtugan.  Sila lang nagkakaintindihan kasi hindi ko pa masyadong kilala ‘yong bandang ‘yon.  Hinihintay kong may mag-request ng Ang Huling El Bimbo tapos titignan ko kung paano ‘yong pattern ng tamang pag-strum at paglipat ng chords. 

Minsan inaabot ‘yong jamming ng hanggang 11 ng gabi.  Pagkauwi ko, nagpa-practice talaga ako, mahina lang, baka makabulahaw ako sa kapit-bahay.  Ilang gabing naulit ‘yon.  Lagi kong inaabangan si idol sa tapat ng chapel.  Kahit ayaw n’ya’y binibigay ko sa kanya ang gitara.  At rock and roll na ang gabi.  May mga nakikitamabay na rin sa amin kahit hindi tropa, nakikikanta.  Minsan pa nga’y ‘yong mga nag-iinuman sa’mi’y tinatawag kami at doon na lang daw tumugtog si idol.  Hindi naman makatanggi kaya pati sa pagsa-shot hindi rin makaiwas. 

Medyo natututo na rin akong maggitara kahit paano.  Kabisado ko na ‘yong Ang huling El Bimbo.  Pero ni minsan hindi ko sinubukang tumugtog sa harap ni master, nakakahiya kasi magkalat.  Hanggang isang gabi’y naglakas ako ng loob sa kanya magpaturo.  Sabi n’ya’y magaling naman daw ako, gusto ko s’yang sapakin n’un at ipalo sa kanya ‘yong gitara. 
“Dali na master.”
“Anong master?”
“Idol kita e, magaling ka maggitara e.”
“Walang magaling sa’ting dalawa maggitara.  Kasi may alam ka na hindi ko alam, may alam ako na hindi mo alam.  Kaya walang magaling at bobo sa’tin dalawa.  Kwits lang tayo.”  Sabay abot sa’kin ‘yong gitara.  “Pakitaan mo nga ako.”  Ngumiti ako.  “Sige lang.”  Umiling s’ya’t ngumiti, pumusturang tutugtog.  Pumuwesto na ako sa tapat n’ya para makakuha ng malupitang chords.  Hindi pa natatapos ‘yong chorus ng kantang Akin Ka Na lang ng Itchyworms, huminto s’ya’t nagsalita.  “Darating din ‘yong araw na ikaw na ‘yong papalit sa’kin dito sa lugar natin.  Ikaw na ‘yong magiging sikat at tatawagin kapag me inuman.  Maraming hahanga sa’yo.  May mga magpapaturo sa’yo.  Darating din ‘yon.  Basta mag-practice ka lang nang mag-practice.  Kasi n’ung nagsimula akong maggitara hindi naman agad ganito.  Lahat ng bagay nadadaan sa tiyaga, basta gusto mo ‘yong ginagawa mo walang makakapigil sa’yo.  Nakikita ko kasi na seryoso ka.  Basta practice lang nang practice, ‘wag kang magsasawa.  Magiging magaling ka rin at ikaw na ‘yong tatawagin kong master.”

Hindi ko alam kung pampalubag loob lang ‘yong sinabi n’ya o ayaw n’ya lang talaga akong turuan.  Kahit paano lumaki ‘yong ulo ko.  Tumatak ‘yong sinabi n’yang practice lang nang practice. 
Pagkatapos ng jam, sinubukan kong alalahanin ‘yong mga kantang tinugtog n’ya pati na rin ‘yong chords.  At na-realize ko pumapangit ‘yong kanta kapag ako ang sisipra. 

***

Sumikat ‘yong isang channel dahil sa mga music video na me kasamang lyrics.  Marami rin itong inimbitahang sikat ng banda.  Konokober din nila ang mga concert.  Nagkaroon ng auditon para maging DJ.  Lumakas ang OPM band.  Nagkaroon ng maraming gig ang mga banda.  Dumami ang mga rakista.  Pumatok ang gitara.  Nagkaroon ng battle of the bands.    May mga bandang naggi-guest sa mga morning show.  Naging theme song ang kanilang kanta sa mga teleserye.  May mga bokalistang heart rob at naging artista, ang iba’y naging endorser ng mga produkto.  Maraming nabaliw sa banda.  Laging punuan sa mga music studio para tumugtog.  At bumalik daw ulit ang kasiglahan ng musikang pinoy gaya noong 90’s.     
 
‘Yong mga  hindi makatugtog ng musical instrument, bumili na lang ng mga gadget para anytime puwede nilang pakinggan ‘yong mga kantang trip nila.  Kasabay nito ang pagpasok ng mga RNB music galing kay Uncle Sam.  Uso pa rin ang music videos.  Napapasayaw na ang mga kabataan.  Napapa-ingles sa pagkanta.  Pumasok na rin sa bansa ‘yong mga female artist.  Mas kakaiba, mas patok, mastatangkilikin. 
         
***

Hindi ko na masyadong nakikita n’un si idol kapag lumalabas ako sa’min, ang balita’y nagtatrabaho sa may bandang Caloocan kaya bihira na lang makapunta sa’min, sa looban.   
‘Yong mga tambay sa’min, hindi na kailangan pa ng totoong live na performance,  kasi nag-uso na rin ‘yong maliliit na speaker na puwedeng lagyan ng SD memory card.  Gan’un pa rin naman, E-heads pa rin pinapatugtog, kaibahan nga lang, puwede nilang ulit-ulitin kung gusto nila nang hindi sila nakakaistorbo ng ibang tao para tumugtog pa sa harap nila.  Kapag totoma ang mga ‘to, gadget pa rin, kahit China phone lang palag na, malakas naman ‘yong tunog.  Hindi na kailangan ng saksakan, basta naka-full charge, ayos na.

***

‘Yong gitara kong regalo ni ermat sa’kin, wala na sa bahay.  Binigay ko na sa lolo kong magsasaka sa Cavite.  Tuwang-tuwa s’ya n’un n’ung inabot ko, laki ng ngiti.  Akala mo binahagi na sa kanya ‘yong lupang 10 years n’ya nang sinasaka.  Nabalitaan ko nga rin sa pinsan ko, minsan daw sa sobrang pagka-adik ni lolo sa gitara, tinatabi n’ya raw ito sa pagtulog.  Pagkauwi raw sa kanila’y hindi puwedeng hindi hahawakan ito. 
Nang bumisita kami ni ermat sa kanila n’ung nakaraan December, ‘yong gitara agad ‘yong hinanap ko.  Hindi ako natuwa sa aking nakita, kasi masyadong nalaspag sa pagkakagamit, para na kasing latang butas-butas at kalawangin, mukha na ring manipis tignan at kapag nabagsak, paniguradong wasak. (Sama mo pa ‘yong sentimental value kasi unang gitara ko ‘yon at regalo ni ermat),  medyo nabubura na ‘yong kulay sa fret.  Pero naisip kong mas ok na rin ‘yon kaysa naman masira nang hindi ginagamit. 

Gusto kong gamitin kasi naalala ko ‘yong unang kantang natutuhan ko.  Kihuna ko ito, lumabas sa kubo at pumuwesto ako sa ilalim ng punong mangga.  Nang nagdikit ‘yong daliri ko at ‘yong string, nakaamoy ako ng parang kalawang, nang kakaskasin ko, para nang alambreng sampayan sa tigas.  Naisip kong iba na nga talaga ‘yong tunog ng gitara ko.  Hindi ito ‘yong dating ginagamit ko.  Malabo na ‘atang matutugtog ko ‘yong Ang huling El Bimbo.  Bumalik ako sa kubo, sinabit ang gitara.  Kinuha ko sa bag ‘yong cellphone at earphone.  Balik ulit ang atensyon sa gitara.  Tinignan ito ng ilang segundo, hinipo, sabay iling, hinahanap ko sa playlist ‘yong unang kantang natutuhan ko.  Baka sakaling mag-play sa isip ko ‘yong mga alaala.

Wednesday, January 29, 2014

Gusto Kong Magkaroon Ng Maraming Lobo


(Tula)



Gusto kong magkaroon ng maraming lobo
Kasindami ng populasyon sa mundo
Tapos iba-ibang kulay
Parang rainbow
Isa-isa kong dodrowingan
Lalagyan ng smiley
Puwede rin ‘yong wacky
Kung kakayanin ko pa
Sabay-sabay ko ‘tong paliliparin
Sa himpapawid
Sana makikita ng mga tao
Na puro problema ng iba ang iniisip
Magugulat sila
Mapapaisip
Buti pa ‘yong lobo
Marunong ngumiti
Maalala nila
Mayroon pala silang puso
Isip
At kaluluwa
Pero hindi kayang magpangiti ng tao.